Να προφέρεις τα λόγια της προσευχής δίχως βιασύνη. Μην αφήνεις το νου σου να περιπλανιέται παντού. Στενός και δύσβατος είναι ο δρόμος αυτός για το νου, που συνήθισε να ταξιδεύει ελεύθερα σ’ όλη την οικουμένη, είναι όμως δρόμος που οδηγεί στην προσοχή. Όποιος γευθεί το μεγάλο αγαθό της προσοχής, θα θέλει να οδηγεί πάντα το νου του στο στενό δρόμο, που οδηγεί στην μακάρια προσοχή. (Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ)

Μοιάζουμε με τις τσουκνίδες. Από μακριά φαίνονται πράσινες, δροσερές, σαν πεδιάδα, σαν κήπος, μα όταν πλησιάσεις και τις αγγίξεις, τότε βλέπεις την ασχήμια τους, και νιώθεις το κεντρί τους. (Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Αν έχεις τον Χριστό στην καρδιά σου, πρόσεξε να μην τον χάσεις, γιατί μαζί του θα χάσεις και την ειρήνη. Θα είναι δύσκολο μετά να ξαναρχίσεις από την αρχή. Οι προσπάθειες μετά την πτώση είναι οδυνηρές και σε πολλούς κοστίζουν πολλά δάκρυα.

(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

Είναι ντροπή να σπαταλήσουμε το σήμερα και αργότερα να αναπολούμε το παρελθόν, όταν πια σε τίποτε δεν θα μας ωφελεί μια τέτοια λύπη.

(Άγιος Βασίλειος ο Μέγας)

Οφείλουμε λοιπόν, να αποδεχόμαστε τον πόνο, που μας επισκέπτεται, σαν μία ευλογία του Θεού. Το σιτάρι συμπιέζεται και λειώνει μέσα στη γη, αλλά τότε καρποφορεί τη ζωή. Πλούσια και ευλογημένη του πόνου η συγκομιδή. (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )

Είναι προτιμότερο να ρίχνεις ταπεινά τα μάτια σου κάτω και να κοιτάς τα πόδια σου, προσέχοντας που πατάς. Αυτός είναι ο πιο σωστός δρόμος. Αν δεν υπήρχε η θεία Χάρη, δεν θα ξέραμε πώς πρέπει να είμαστε.

(Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Η αμαρτία μπαίνει από τα αισθητήρια όργανα. Πρέπει να τη σταματάμε στο μυαλό με την προσευχή και με την ευχή. Ο φθόνος είναι το χειρότερο αμάρτημα και δεν έχουμε ελαφρυντικά. Πρέπει να φεύγει από μέσα μας. Και οι Άγιοι αμάρτησαν, αλλά αγίασαν. Ως άνθρωποι, κι αυτοί έπεσαν σε παραπτώματα, αλλά αγίασαν.

(Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης)

Οι άγιοι κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μια απλότητα και με μια υγεία. Αν αμάρτησαν μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου, αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη. Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία αρχίζουμε το γιατί μετά, μα γιατί να το κάνω, γιατί να το σκεφτώ, γιατί να το διαπράξω, λες και είναι παράξενο πράγμα να κάνουμε μια αμαρτία. Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις, τι νόμιζες ότι ήσουν; Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος, αλάνθαστος και δεν μπορούσες ποτέ σου να αποτύχεις εσύ, να κάνεις μια αμαρτία;

(Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)

Λέγε ακατάπαυστα την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” με τη γλώσσα και με τον νου. Όταν η γλώσσα κουράζεται ας αρχίζει ο νους. Και πάλιν όταν ο νους βαρύνεται, η γλώσσα . Μόνον να μην παύεις. Λοιπόν όταν ευχόμενος κρατάει τον νου του να μην φαντάζεται τίποτα, αλλά προσέχει μόνον στα λόγια της ευχής. (Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής)

Η ακηδία, η ισχυρογνωμοσύνη ή όποιο άλλο πάθος, ακολουθείται πάντα από ανάλογη τιμωρία. Όταν η εσωτερική μου διάθεση δεν είναι καλή για τον Θεό, για την αγιότητά Του, τότε νιώθω την τιμωρία αυτή μέσα μου, στην καρδιά μου, σαν μια φωτιά που καίει. (Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)

Αν η προφητεία δεν είναι εκ Θεού, πρόκειται για απάτη και δόλο σατανικό, που σκοπό έχει τη ζημιά και την αποπλάνηση του ανθρώπου, αυτό που ο διάβο­λος επιδιώκει πάντοτε.

(Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Είναι μέγα έργον ενώπιον του Θεού το να προσεύχεται κανείς γι’ αυτούς που τον αδικούν και τον προσβάλλουν. Εξαιτίας αυτού θα του δώσει ο Κύριος τη χάρη και θα γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο.

(Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

Με την οργή είναι αδύνατο να αποκτήσουμε την κοσμιότητα και την ευπρέπεια, που όλοι επαινούν. (Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός)

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κακά παραδείγματα που δίνετε στα παιδιά σας, για τους καυγάδες που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες που ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό τότε τα παιδιά σας τι μπορούν να μάθουν από σας; (Άγιος Λουκας ο Ιατρος)

Ο Κύριος, αντί για το ένδυμα της τιμής και της υπερβάλλουσας λαμπρότητας, κοσμήθηκε με το ένδυμα της ταπείνωσης. Γι’ αυτό και κάθε λογική κτίση, όταν βλέπει έναν άνθρωπο να είναι ενδεδυμένος με την ταπεινοφροσύνη, τον προσκυνάει σιωπηλά, για να τιμήσει έτσι τον Δεσπότη Χριστό, τον Οποίο είδε να συναναστρέφεται το ανθρώπινο γένος, ενδεδυμένο μ’ αυτή τη στολή της ταπεινότητας.

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Το κακό είναι πρόβλημα, το οποίο η θρησκεία μας το εξηγεί μ’ ένα θαυμάσιο τρόπο, που καλύτερος δεν υπάρχει. Η εξήγηση που του δίνει είναι η εξής: Το κακό υπάρχει και προέρχεται απ’ τον διάβολο. Μέσα μας έχουμε και το κακό πνεύμα και το αγαθό πνεύμα και μάχονται αλλήλοις. Μέσα μας γίνεται πάλη. Σ’ αυτήν, όμως, την πάλη ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει τι θα διαλέξει. Άρα δεν είναι ο Θεός που προορίζει κι αποφασίζει αλλά η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

(Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Με τη νηστεία καταβάλλεται και δεσμεύεται ένας από τους γίγαντες της διαστροφής – η γαστριμαργία – ο ακαταγώνιστος σύμμαχος της φύσης και του διαβόλου. Με αυτήν αιχμαλωτίζει ο τελευταίος τα πλείστα των θυμάτων του. Το πόσο απαραίτητη είναι αυτή η πράξη το απέδειξε ο Κύριος μας, όταν ανέλαβε με την παρουσία του την ανάπλασή μας, μετά το θείο βάπτισμα στον Ιορδάνη. Ποιος τώρα μπορεί να αμφισβητήσει το βάθρο αυτό της μετανοίας, της ανάπλασης, της ανάστασης, της σωτηρίας; Εάν ο αναμάρτητος και απαθής νηστεύει – και μάλιστα παρατεταμένα – ποιος θα προφασιστεί αδυναμία ή άρνηση; Αφήνω και την άσκηση της δίψας που οι έμπειροι της εγκρατείας προβάλλουν ως άριστο άθλημα κατά των παράλογων ορέξεων.

(Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

Γνώριζε καλώς ότι ο μη υποτασσόμενος ενί, υποτάσσεται πολλοίς και εν τέλει ανυπότακτος μένει.

(Γέρων Ιωσήφ Ησυχαστής)

Την φιλανθρωπία θεωρούσε σαν απαραίτητο μέσον προσεγγίσεως της Εκκλησίας με τον σύγχρονο κόσμο· τα λόγια δεν αρκούν για να σωθεί ο σημερινός άνθρωπος. Σ’ ένα του γράμμα στις 17-12-60 έγραφε: «Τώρα τα λόγια των ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά. Ο πτωχός και αμόρφωτος λαός εγκαταλείφθηκε και τώρα δεν ακούει, θέλει έργα και ζωή χριστιανικής αγάπης, θέλει να συμπάσχουμε ως αδελφοί. Μόνο με την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας θα επαναφέρουμε τους αδελφούς μας κοντά στον Χριστό. Και γι’ αυτό πρέπει έστω και αργά να σχηματίσουμε την μερίδα την χριστιανική των εξεγερθέντων, να βοηθήσουμε με έργα και λόγια τα αδέλφια μας που τόσον πάσχουν σωματικά και πνευματικά… Ο Θεός να βοηθήσει τους πιστούς και την Εκκλησία Του την Αγία. Αυτά σκέπτομαι και λυπούμαι για την ερχομένη γενική καταστροφή του κόσμου. Η προσευχή των πιστών ας παρουσιασθεί ως πρόχωμα προ του καταστρεπτικού χειμάρρου για να συγκρατήσει κάτι».
(Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής)

Οργή Θεού είναι η οδυνηρή αίσθηση εκείνων που παιδαγωγούνται από το Θεό. Και γίνεται οδυνηρή αίσθηση όταν έρχονται αθέλητοι πόνοι, με τους οποίους ο Θεός οδηγεί πολλές φορές το νου, που φουσκώνει για την αρετή και τη γνώση του, σε συστολή και ταπείνωση· έτσι παραχωρεί ν\’ αποκτήσει επίγνωση του ίδιου του εαυτού του και συναίσθηση της ασθένειάς του. Κι όταν τη συναισθανθεί, αποβάλλει τη μάταιη έπαρση της καρδιάς του. Οργή Κυρίου είναι το σταμάτημα της χορηγίας των θείων χαρισμάτων, η οποία γίνεται σε κάθε νου που μετεωρίζεται στα ύψη και καυχιέται για τα καλά που του έδωσε ο Θεός, σαν να είναι δικά του. (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)

Με το διάβασμα-ανάγνωση, τη μελέτη της Αγίας Γραφής, των βίων των Αγίων και των Πατερικών κειμένων τα μάτια της ψυχής ανοίγουν.

(Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Εκείνος που αξιώθηκε να μιλήσει με το Θεό, πόσα αγαθά δεν θα απολαύσει; Διότι η προσευχή είναι διάλογος με το Θεό και δεν χρειάζεται ορισμένη στάση, ορισμένους τόπους και καιρούς, αλλά γενναίο και νηφάλιο φρόνημα.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Όταν πρόκειται να περάσεις, είτε από πυκνό δάσος, είτε από καλαμιώνα, είναι ανάγκη να παραμερίζεις με τα χέρια σου τα κλαδιά, τους θάμνους και τα ξύλα, όλα τα εμπόδια, για να κάνεις μονοπάτι, και να μπορέσεις να προχωρήσεις. Έτσι πρέπει να γίνεται και μέσα στην ψυχή μας, με τους αμαρτωλούς λογισμούς: να τους παραμερίζουμε, και να προχωρούμε.

(Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης)

Μετάνοια, δίχως την πλήρη μεταστροφή δεν είναι τίποτε άλλο παρά εμπαιγμός του Θεού και της ψυχής. Μα δεν είναι να παίζει κανείς με το Θεό. Εκείνος ελεεί τον μετανοημένο αλλά παιδαγωγεί σκληρά αυτόν που με τίποτε δεν μετανοεί ή εκείνον που μετανοεί ελλιπώς και δίχως ειλικρίνεια. Και όταν ο Θεός πληγώνει, είναι η πληγή βαθιά και κανείς δεν μπορεί να τη γιάνει, εκτός από τον Ίδιο.

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος)

Πολλές φορές κι εμείς, να πούμε, ως Γέροντες μπορεί να κάνουμε κι ένα λάθος. Εσύ όμως που θα κάνεις υπακοή, θα σου βγει σε καλό, δεν θα σου βγει σε κακό! Ποτές η υπακοή δεν βγαίνει σε κακό, διότι είναι μίμησις Χριστού.

(Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)

Οργίζεσαι και ξεστομίζεις λόγια άπρεπα ή χειρονομείς σαν θηρίο; Αν προσέχεις τον εαυτό σου, με λογικές σκέψεις θα καταπραΰνεις τον θυμό, όπως με το μαστίγιο δαμάζεις ένα ατίθασο πουλάρι. Έτσι, και τη γλώσσα σου θα συγκρατήσεις και τη χειροδικία θα αποφύγεις.

(Γέροντας Κλεόπα Ηλίε)

Ἐπικαλεῖσθε μὲ πίστη τὴν Θεοτόκο καὶ τοὺς Ἁγίους. Αὐτοὶ ἀκοῦνε τὶς προσευχές μας καὶ γνωρίζουν καὶ τοὺς διαλογισμοὺς μας. (Ἅγιος Σιλουανός )

«Η ορθόδοξος Εκκλησία γεννά συνεχώς νέους Αγίους και Μάρτυρες, διότι είναι ενωμένη με τον Νυμφίο της Χριστό και έχει ως νυμφαγωγό της το Άγιο Πνεύμα. Γεννά Αγίους που ευαρεστούν τον Θεό και που ο Θεός δοξάζει με σημεία· διότι η ίδια είναι αγία ευάρεστος στον Θεό και ταμιούχος της θείας Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, άρα και τα δόγματα της είναι αληθινά και ορθόδοξα.»

(Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης (Καψάνης))

Την Εκκλησία την καταστρέφουμε εμείς οι κληρικοί και ύστερα εσείς οι λαϊκοί. Το παράδειγμα σταματά και το κήρυγμα. (παπα Δημήτρης Γκαγκαστάθης)

Ο νούς είναι όργανο της σοφίας, ενώ το λογικό, της γνώσεως. Η φυσική εσωτερική βεβαιότητα του νου και του λογικού είναι όργανο της πίστεως που συγκροτείται με τη σοφία και τη γνώση. Η φυσική φιλανθρωπία είναι όργανο του χαρίσματος των ιαμάτων. Γιατί κάθε χάρισμα θεϊκό, έχει μέσα μας το επιτήδειο και κατάλληλο δεκτικό του όργανο σαν δύναμη ή έξη ή διάθεση. Παράδειγμα· εκείνος που καθάρισε το νου του από κάθε φαντασία αισθητών, δέχεται σοφία. Εκείνος που έκανε το λογικό κύριο των έμφυτων παθών, εννοώ του θυμού και της επιθυμίας, δέχεται γνώση. Εκείνος που έχει την ακλόνητη βεβαιότητα με το νου και το λογικό σχετικά με τα θεία, δέχεται την πίστη που μπορεί να κάνει τα πάντα. Κι εκείνος που κατόρθωσε τη φυσική φιλανθρωπία, αφού ξερίζωσε τελείως τη φιλαυτία του, δέχεται χαρίσματα ιαμάτων. ( Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής )