Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Εἶσαι νευρωτικός, νά ἀλλάξεις!




Γιά χρόνια πολλά ἤμουν ἕνα πρόσωπο νευρωτικό. Ἐνεργοῦσα ὅλο γκρίνια, θυμό, ὀργή. Ὅλα τά ἔβλεπα ἀπό τήν δική μου μόνο πλευρά. Καί δέν μποροῦσα νά συνεννοηθῶ μέ κανέναν!

Μοῦ ἔλεγαν οἱ γνωστοί μου:
- Νά φροντίσεις νά ἀλλάξεις. Δέν σηκώνει ἄλλο!…
Καί ὅλοι μοῦ τό ξεκαθάριζαν:
- Εἶσαι νευρωτικός! Ἐνεργεῖς νευρωτικά!…

Ἦσαν ὅλοι ἐναντίον μου!… Καί ἐγώ αὐτό δέν τούς τό συγχωροῦσα! Δέν ἐννοοῦσα νά ἀλλάξω. Καί, ὅποιος ἐπέμενε, τόν ξέγραφα!…

Ὅλων τά λόγια καί τίς κρίσεις, τά προσπερνοῦσα μέ καταφρόνηση. Εἶχα ὅμως καί ἕναν φίλο πολύ καλό! Καί αὐτός τά ἴδια μοῦ ἔλεγε. Καί μερικές φορές πιό αὐστηρά. Αὐτόν ὅμως δέν εἶχα τό θάρρος νά τόν ξεπεράσω. Μέ πίκραιναν τά λόγια του. Ἀλλά τόν ὑπέμενα! Γιατί μέ ἀγαποῦσε.

Μιά ἡμέρα, στάθηκε δίπλα μου πολύ ἤρεμος. Καί μοῦ εἶπε:
- Συγχώρεσέ με, γιά αὐτά πού σοῦ ἔλεγα. Μήν ἀλλάζεις. Μεῖνε, ὅπως εἶσαι. Δέν εἶναι τίποτα. Ὅπως καί νά εἶσαι, ἐγώ σέ ἀγαπάω. Καί ὅπως καί νά μοῦ φαίνεσαι, ἐγώ θά σέ ἀγαπάω.

Τά λόγια του ἦταν ἡ πιό γλυκειά μουσική πού ἄκουσα στήν ζωή μου!
-Μήν ἀλλάζεις. Δέν ἔχει σημασία. Ἐγώ σέ ἀγαπάω!

Καί ἔγινε μέσα μου ἕνα θαῦμα. Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα, ἄρχισα νά φέρωμαι καί ἐγώ σέ ὅλους μέ ἀγάπη καί μέ καλωσύνη. Χωρίς γκρίνια. Χωρίς νευρωτικά ἐκδηλώματα.

Περιοδικό Λυχνία  (Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης, τεῦχος 256 )
 
Τα σχόλιά σας
Αγαπητή Γιωτα, νευρωτικός είναι ο άνθρωπος που αδυνατεί να εκφράσει λεκτικά ένα έντονο άγχος ή μία έμμονη σκέψη που έχει, όπως και το να αντιληφθεί τις αιτίες που προκαλούν μία τέτοια συμφορά. Για παράδειγμα ο/η ζηλόφθων σύζυγος που προβαίνει σε παράλογες εκρήξεις βίας, αναγνωρίζει - μερικές φορές - ότι η συμπεριφορά του είναι παράλογη ή μη αποδεκτή κι όμως αδυνατεί τόσο να εκφράσει τους λόγους για την συμπεριφορά αυτή όσο και να τροποποιήσει ή να αλλάξει την συμπεριφορά του. Για το νευρωτικό άνθρωπο υπάρχει στο νου του ένα κυρίαρχο αίσθημα άγχους, μία βασανιστική σκέψη, αλλά όταν τον ρωτήσει κανείς τι του συμβαίνει, αδυνατεί να το εκφράσει με λόγια. Η αγχογόνος σκέψη τριγυρίζει στο μυαλό του διαρκώς, υπάρχει έντονη συναισθηματική πίεση, αλλά οι λέξεις μπλέκονται μέσα στο στόμα, δεν μπορούν να βρουν δίοδο και τελικώς ξεσπούν κάπου αλλού. Όταν λέμε ότι κάποιος είναι νευρικός σημαίνει ότι ξεσπά κάπου αλλού αυτό για το οποίο δεν μπορεί να εκφραστεί. Για παράδειγμα όταν ένα παιδάκι μαθαίνει ότι οι γονείς του ετοιμάζουν ένα νέο αδερφάκι και εκείνο ξεσπά σπάζοντας τα παιχνίδια του ή κάνοντας διάφορες άλλες αταξίες, τότε νεύρωση είναι το άγχος της απώλειας της γονεϊκής αγάπης και νευρικότητα είναι το ξέσπασμα της βίας. Επειδή η νεύρωση είναι η αδύναμια λεκτικής έκφρασης απωθημένων σκέψεων, για το λόγο αυτό και η κλασική ψυχανάλυση προσπαθεί - μέσα απο ερωταποκρίσεις - να οδηγήσει τον ασθενή στην λεκτικοποίηση των σκέψεών του. Υπάρχουν πολλά είδη νεύρωσης, όπως η υστερία, ο ναρκισσισμός, η αγοραφοβία κλπ και όλες σχετίζονται με άγχη και βασανιστικές σκέψεις. Ο νευρωτικός άνθρωπος διαφέρει από τον ψυχωτικό ο οποίος αδυνατεί να καταλάβει τη μεταφορική χρήση της γλώσσας. Ελπίζω να βοήθησα.

Δημήτρης Ταχματζίδης, 19 Ιανουαρίου 2011
Εγώ αναρωτιέμαι όλη αυτή τη πίεση και τη νευρωτικότητα μου, ποιος θα την πληρώσει; Άραγε θα πληρώσω ποτέ εγώ; Πότε; Ελπίζω...

Μιχάλης Πλουσής, 15 Σεπτεμβρίου 2009
Συγχωρέστε με, αλλά η πιο πάνω ιστορία εμένα μου μοιάζει με παραμύθι. Τι να πω; Να πω ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Δε νομίζω. Και πάλι λάθος θα ήμουνα. Άρα, ή δεν τους έχω συναντήσει ποτέ, ή τους έχω συναντήσει αλλά δε μπορώ να τους αναγνωρίσω. Ε, και λογικά αν το πάρω, το δεύτερο πρέπει να ισχύει. Όμως, αφού δε μπορώ να το νιώσω, όλα αυτά δεν είναι παρά μία πιθανότητα, μία φαντασία, ένα όνειρο, ένα παραμύθι, δηλαδή κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητά μου, επειδή δεν υπάρχει σαν πραγματικότητα στην καρδιά μου. Όλα αυτά τα έγραψα, για να δώσω και την οπτική απ' την πλευρά του νευρωτικού. Διότι ο νευρωτικός, όσο κι αν προσπαθεί να καταλάβει, δε μπορεί. Όπως πολύ ωραία λέει το κείμενο, "ξεγράφει" αυτούς που τον πιέζουν. Κατά τη γνώμη μου σωστά, μια και για να καταλήξει νευρωτικός, πιέστηκε πάρα πολύ στο παρελθόν. Και να προσθέσω κάτι σημαντικό. "Ξεγράφει" αυτούς που... τον "συμβουλεύουν" (υπό πίεση) χωρίς όμως να τον αγαπάνε. Επειδή αυτοί θεωρούν ότι είναι οι "σωτήρες" του νευρωτικού. Και δεν τον πλησιάζουν για να τον κάνουν απλά παρέα, αλλά για να τον "βοηθήσουν" (σύνδρομο "καλού" ανθρώπου) ή να τον αλλάξουν. Για να μπορέσουν να επηρεάσουν τη ζωή του με κάποιο τρόπο. Συμφωνώ με τη Γιώτα στο ότι η υποκρισία δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Διότι και ο νευρωτικός υποκρίνεται, μη ακούγοντας τη συνείδησή του για τις ίδιες του τις πράξεις. Και γι' αυτό αγχώνεται. Και να πω επίσης στη Γιώτα (με πολύ απλά λόγια) ότι το βασικό σύμπτωμα ενός νευρωτικού είναι το πολύ άγχος. Αλλά και όλοι μας, όταν πάμε να μιλήσουμε σε κάποιον, χωρίς "ξεκαθαρισμένες" τις προθέσεις μας μέσα μας, είμαστε υποκριτές. Εντέλει, μπορεί η ιστορία να μην είναι τελείως παραμύθι. Απλά, το να σ' αγαπάει κάποιος έτσι όπως είσαι, αν και χιλιοειπωμένο, είναι νομίζω πραγματικά σπάνιο. Αναρωτιέμαι... Υπάρχει άλλος τρόπος για ν' αλλάξει ένας νευρωτικός; Γιατί εγώ πιστεύω πως όχι.

Σπυριδούλα Κλάδη, 13 Σεπτεμβρίου 2009
Συμφωνώ και επαυξάνω και αισθάνομαι υπέροχα,γιατί νίωθω οτι αυτό που λες το πιστεύεις .Επι τη ευκαιρία,η φωτογραφια με τον νευρωτικό σκύλο είναι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ,ή όπως λέει ή νεολαία μας "όλα τα λεφτά"!!!! ΦΙΛΙ. ΓΙΩΤΑ.

Γιώτα Βούλγαρη, 10 Σεπτεμβρίου 2009
Ο μόνος που μπορεί να προστάξει κάποιον να αλλάξει είναι η ίδια η συνείδηση του ανθρώπου, παρακινημένη από κάποιον η από κάποια γεγονότα. Και επειδή η συνείδηση είναι ή φωνή του Θεού μέσα στον άνθρωπο, και ο Θεός είναι η Αγάπη, το μόνο που μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο είναι η αγάπη. Όπως και είδαμε στο κείμενο που συζητάμε. Οπότε το δικαίωμα είναι μόνο του Θεού. Εμείς το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Οπως είπε ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρωφ, ειρήνευσε, και χιλιάδες άνθρωποι θα ειρηνεύσουν κοντά σου.

Κίτσου Ολγα, 8 Σεπτεμβρίου 2009
Όλγα μου, Απο την απάντηση σου κατάλαβα πως ένας άγιος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ψυχικα ή σωματικά ασθενής.Αυτό σημαίνει πως το πεντάχρονο παιδί χωρίς μαλλιά που πέρασε απο μπροστά μου,η μονάχη και ο ιερέας που γνωρίζω να ταλαιπωρούνται απο ψυχικές νόσους και κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο που πάσχει απο χρόνια κατάθλιψη έχασαν για πάντα την ευκαιρία να γίνουν άγιοι ή αμα την αγιοποίηση τους θα θεραπευθούν;Γιατί εγω νομίζω πως γύρω μας υπάρχουν υγιείς σωματικά και ψυχικά αλλά πνευματικά άρρωστοι για να μην πω νεκροί και το αντίστροφό; Ζήτάω έναν ορισμό της νεύρωσης όπως ζητάω εναν ορισμό του καρκίνου και δεν αντιλέγω πως αιτία της φθαρτότητας μας είναι η αμαρτία,αλλά γιατί όλα θα πρέπει να τα αναλύουμε "πνευματικά"μόνο ή μόνο "ψυχολογικά" ή μόνο "επιστημονικά"; Ο άνθρωπος ειναι τριμέρες πρόσωπο καθ έικονα και ομοίωση του θεού και κάθε τι που τον αφορά θα πρέπει να το αξιολογούμε πολυδιάστατα ,αν μπορώ να το πω αυτό. Όσον αφορά την πραότητα όντως τα λέξικά της δίνουν τον ορισμό της ηρεμίας και της ηπιότητας.Ο ίδιος ο Χριστος όμως και ολόκληρη η χριστιανοσύνη δίνουν άλλο βάρος στην λέξη αυτή.Στην κλίμακα διαβάζουμε πως είναι ή αμετακίνητη κατάσταση του νου στις τιμές και στις περιφρονήσεις.Ιδου λοιπόν η δική μου η νεύρωση,άνθρωποι που υποτίθεται οτι υπηρετούν το λόγο του Ευαγγελίου να το περιφρονούν ερμηνεύοντας το με τέτοιο πονηρό τροπο ώστε να προασπίζουν τα ιδιωτικά τους συμφερόντα ή τα συμφέροντα μιας ομαδούλας. Η υποκρισία δεν είναι καθόλου ΑΠΛΗ υπόθεση,ο υποκριτής δεν φοράει ταμπέλα και υπάρχουν ορισμένοι τόσο μεγάλοι που εκτός απο τον Θεό φοβάμαι ούτε οι Άγιοι Πατέρες -εκτος και εάν όλοι τους είχαν το διορατικόν χάρισμα -θα μπορούσαν να διακρίνουν.Όμως ,όπως όλοι οι άνθρωποι διαφέρουν έτσι και οι Άγιοι δεν έχουν όλοι τα ίδια χαρίσματα. Και φαντάζομαι πως πιστεύεις οτι υπάρχουν ανώνυμοι άγιοι ,όπως υπάρχουν ανώνυμοι στρατιώτες. Τέλος, αν έφερα το παράδειγμα με τα προτερήματα και τα ελαττώματα το έκανα γιατί το κείμενο αναφερόταν σε δυο φίλους και τους φίλους -σε αντίθεση με τους συγγενείς και τους εχθρούς -τους επιλέγουμε για κάποιους λόγους πολύ συγκεκριμένους,γι'αυτό άλλωστε είναι τόσο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ.Ίσως το παράδειγμα να ήταν ατυχές ιδωμένο απο πνευματικη πλευρά αλλά όπως και να έχει ...πιστεύω πως δεν μιλήσαμε για το σπουδαιότερο: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΞΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ; Σε φιλώ, γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 8 Σεπτεμβρίου 2009
Για την Γιώτα: Εδώ δεν μιλάμε για την νευρικότητα ως όρο ψυχολογικό, αλλά καθαρά πνευματικό. Ένας Άγιος δεν γίνεται να είναι νευρωτικός. Ένας πράος δεν μπορεί να είναι νευρωτικός. Η πραότητα είναι χάρισμα των αγίων, και συμπεριλαμβάνει πολλά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και χαρίσματα. Ένας ήπιος και ήρεμος εξωτερικά χαρακτήρας δεν λέει απολύτως τίποτα, μπορεί να βράζει και να κατακρίνει από μέσα, μπορεί απλά να έχει μάθει να φέρεται έτσι στους άλλους επειδή δεν ντολμά να φανεί «όχι καθώς πρέπει» στην κοινωνία και πολλά άλλα. Αντίθετος, ένας άνθρωπος που έχει Θεό μέσα του, όπως ένας Άγιος, έχει μέσα του όλα τακτοποιημένα, έχει ταπείνωση, έχει αγάπη οπότε δεν υπάρχει καν χώρο για καμία νευρικότητα. Η νευρικότητα πνευματική είναι πολλές ατακτοποίητες καταστάσεις μέσα μας, και προπαντός οι αμαρτίες. Οπότε όσο πιο πολύ αγωνίζεται κανείς, τόσο πιο πολύ «ανοίγουν» οι ορίζοντες και τόσο πιο πολύ τακτοποιείται μέσα του, ταπεινώνεται, και … μπορείς να φανταστείς ένα ταπεινό άνθρωπο να φέρεται νευρωτικά; Εκεί πια είναι μόνο συντριβή και μετάνοια. Και αγάπη. Οι πατέρες λένε να αγαπάμε τον αμαρτωλό, την αμαρτία να μην την αγαπάμε. Οπότε όσο αφορά τα ελαττώματα, δεν είναι μόνο αφύσικο να αγαπάμε τα ίδια τα ελαττώματα του ανθρώπου, είναι βλαβερό, επικίνδυνο και ύποπτο. Αφού είναι ελάττωμα πώς να το αγαπώ; Εννοώ τον άνθρωπο πρέπει να τον αγαπώ, όποια και ελαττώματα και αν έχει. Αλλιώς πώς ο Χριστός μας λέει να αγαπάμε τους εχθρούς μας; Άλλο πράγμα είναι να τον διαλέξω ή να μην τον διαλέξω για στενό μου φίλο. Τα κριτήρια αξιολόγησης σαφώς κατέχει μόνο ο Θεός, μόνο δική του η Κρίση, αλλά οι Πατέρες της εκκλησίας μας με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έχουν νιώθει και έχουν γράψει πάρα πολλά πράγματα περί του θέματος αυτό, δηλαδή πως μπορούμε να κατανοήσουμε διάφορες καταστάσεις μέσα μας και γύρο μας.

Κϊτσου Ολγα, 7 Σεπτεμβρίου 2009
Διαβάζοντας το άρθρο , αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Ύμνος της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου και από όλο τον ύμνο οι στίχοι "η αγάπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει". Εδώ είναι ολόκληρος ο ύμνος της αγάπης: Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην. ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. μείζων δε τούτων η αγάπη.

Ευαγγελία Χατζοπούλου, 6 Σεπτεμβρίου 2009
Είναι συγκινητικό όταν το γεγονός που περιγράφεται, συμβαίνει στη δική μας ζωή. Αυτό δε σημαίνει ότι ξαφνικά γεμίσαμε καλοσύνη και αγάπη ή ότι μεταμορφωθήκαμε ως δια μαγείας... Είναι συγκινητικό γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν ακριβώς έτσι όπως είμαστε και κάνουν την ελπίδα ν' ανθοφορεί στην καρδιά μας, ότι όλα θ΄αλλάξουν, ότι κι εμείς μπορούμε ν' αγαπήσουμε.

Ελευθερία Μεσροπιάν, 6 Σεπτεμβρίου 2009
Θα ήθελα αν κάποιος γνωρίζει να μου δώσει τον ορισμό της λέξής νεύρωτικός.Έχει διάφορά απο τον νευρικό άνθρωπο ή είναι επιστημόνικός όρος της ίδιας λέξης; Μπορεί ένας πράος (ήπιος και ήρεμος)άνθρωπος να είναι νευρωτικός;χρήζει ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης; Μέχρι τώρα όσα έχω διαβάσει μάλλον με έχουν μπερδέψει... γιατί τα συμπτώματα είναι τόσα πολλά και διαφορετικά που μελετώντας τα τείνω να καταλήξω πως ένας καλά δεν υπάρχει!!! Εκτός αυτού ,γύρω απο αυτή την λέξη συναντάς και διάφορα άλλα σύνδρομα ψυχωτικά,ψυχωσικά,διπολικές διαταραχες,καθώς και πολλά είδη κατάθλιψης. Αυτό που θέλω να πω τώρα,είναι οτι δεν με εντυπώσιαζει να αγαπάμε κάποιον με τα ελλατώματα του,αυτό που δεν είναι φυσικό είναι να αγαπάμε τα ίδια τα ελλατώματα του. Ο καθένας απο εμάς είναι μοναδικός με ένα πλούσιο συνδυασμό προτερημάτων και ελλατωμάτων ,και επιλέγει διάφορους ανθρώπους δίπλα του, άλλον για φίλος,άλλον για σύντροφο ή συνεργάτη. Συμβαίνει συχνά στην ζωή μας να συναντήσουμε έναν άνθρωπο με πολλά προτερήματα και ένα μόνο ελλάτωμα που να μας είναι αδύνατο να το αντέξουμε ή κάποιον με τόσα πολλά ελλατώματα και ένα μόνο προτέρημα που να είναι όμως για εμας τόσο σημαντικό ώστε να μας δίνει την δύναμη να διαχειριστούμε όλα του τα ελλατώματα. Οι λαϊκοί μας φιλόσοφοι ,κρίνω, πως πολύ σωστά μας συμβουλεύουν πως τις περισσότερες φορές ,το σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει,αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει δεν είναι τα νεύρα ή ο ήπιος χαρακτήρας κάποιου αλλά η συνέπεια του στις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύει. Επιτρέψτε μου να πω η αλήθινοτητα του, για την οποία δυστυχώς εως σήμερα δεν υπάρχει ένα απόλυτο κριτίριο αξιολόγησης απο τους ανθρώπους ,παρα μόνο απο τον θεό. Γειά και Χαρά,

Γιώτα Βούλγαρη, 6 Σεπτεμβρίου 2009
"Αγάπα τον πλησίον σου ωσάν τον εαυτό σου"... Αποτελεί μία από τις δέκα εντολές του Θεού! Για να αγαπήσουμε τον διπλανό μας με όλα του τα ελαττώματα, θα πρέπει πρώτα να αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Συνήθως αυτό που μας ενοχλεί στον διπλανό μας, είναι αυτό που εμείς οι ίδιοι κάνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αν δεν αποδεχτούμε τον εαυτό μας με όλα τα ελαττώματά του, πως μπορούμε να νιώσουμε αγάπη για κάποιον άλλον; Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει να γίνουμε πρώτα κοινωνοί της ζωής του Ιησού Χριστού, ο οποίος πρώτος δίδαξε το "αγαπάτε αλλήλους". Πιστεύω πως αν βρούμε μέσα μας τον Θεό τότε θα μπορούμε να αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως χαρακτήρα και ελαττωμάτων.

Χατζηπανώρια Γεωργία, 4 Σεπτεμβρίου 2009
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.