Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Denise LEGRIX: Γεννημένη ἔτσι... δά!

 



Ἡ μητέρα μου ἔνιωσε μεγάλη χαρὰ σὰν κατάλαβε πὼς εἶχε μείνει ἔγκυος. Ἀπὸ χρόνια ὀνειρευόταν νὰ κρατήσει στὰ χέρια της ἕνα μικρό, ζωηρὸ μωράκι. Στὸν κατάλληλο καιρὸ βρέθηκε στὸ Νοσοκομεῖο. Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ τὴν μπόρα ποὺ ἔφθανε...

- Τί εἶναι ἀδελφή;

- Ἕνα πανέμορφο κοριτσάκι !

- Γερό;

- Ἔ, σχετικά, μὲ λίγο πρόβλημα...

- Δηλαδή;

- Νά, κάπως ἀτροφικὰ τὰ χεράκια του...

- Τί ἐννοεῖτε;

- Δὲν ἔχει βραχίονες κυρία μου... Οὔτε παλάμες καὶ δάκτυλα...

- Δὲν ἔχει...

- Δυστυχία μου!... Δυστυχία του!...

- Εἶναι ὅμως ζωηρὸ καὶ χαριτωμένο. Λάμπουν τὰ ματάκια του !...

- Χωρὶς χεράκια...

- Δυστυχῶς κυρία μου, καὶ χωρὶς ποδαράκια...

- Καὶ χωρὶς πόδια λοιπόν...Τὸ δυστυχισμένο ! Μᾶς βρῆκε δηλαδὴ μεγάλη συμφορά !... Πῶς θὰ τὸ βλέπω ἔτσι μεθαύριο τὸ παιδί μου, τὸ κορίτσι μου, μεγαλωμένο χωρὶς χέρια καὶ χωρὶς πόδια;

- Κυρία μου, ἐγὼ δὲν εἶμαι θεολόγος, οὔτε καὶ κόρη ἱερέως, μὰ ἀπὸ τὴν πείρα μου σᾶς λέω... μὴ ἀπελπίζεστε, ἔχει ὁ Θεός!. Κανεὶς δὲν ξέρει τί μπορεῖ νὰ γίνει αὐτὸ τὸ παιδὶ αὔριο... Νὰ ἔχετε πίστη, ἐλπίδα, καὶ κυρίως ὑπομονὴ κυρία μου. Ὁ Θεὸς θὰ δείξει γιὰ τὸ αὔριο...

Μόλις ξεπετάχτηκε αὐτὸ τὸ κοριτσάκι, παρουσίασε μία καταπληκτικὴ ἐξυπνάδα. Στὰ γράμματα, ἀλλὰ καὶ στὴν αὐτοεξυπηρέτησή του...
 
 


- Βάλτε μία φρυγανιὰ στὸν ὦμο μου καὶ ἀφῆστε την ἐκεῖ, ἔλεγε στὴν μητέρα της.

Σπρώχνοντάς την, μὲ τὸ ἐλάχιστο ἀτροφικό της μπράτσο, μπόρεσε νὰ τὴ φάει ὅλη!

Σφίγγοντας ἕνα ποτήρι ἀνάμεσα στὸ μπράτσο, μὲ θέληση καὶ ὑπομονὴ ὥς τὸ τέλος, κατόρθωνε νὰ πίνει τὸ νερὸ μόνη της.

Μὲ ἕνα μακρὺ μολύβι δεμένο στὸ μπράτσο της κατάφερε σιγὰ-σιγὰ νὰ γράφει ὡραῖα γράμματα.

Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς καὶ ἐπίμονες προσπάθειες γιὰ πολὺ καιρό, κατορθώνει νὰ ράβει, νὰ κεντάει, καὶ νὰ χρησιμοποιεῖ ἀκόμη καὶ τὸ ψαλίδι!

 


Μεγαλώνοντας παρουσιάζει ἕνα ἐξαιρετικὸ ταλέντο ζωγραφικῆς. Μὲ λεπτὲς καὶ ὡραῖες γραμμὲς δημιουργεῖ πρωτότυπα καὶ καλαίσθητα ἔργα. Καλεῖται καὶ παρουσιάζει τοὺς πίνακές της παίρνοντας μάλιστα τὸ πρῶτο ἀργυρὸ μετάλλιο καὶ τὰ θερμὰ συγχαρητήρια τῆς κριτικῆς ἐπιτροπῆς.

Οἱ πίνακές της ἀρχίζουν νὰ πουλιοῦνται καὶ μάλιστα σὲ καλὲς τιμές.

Ἤδη, στὰ εἴκοσι χρόνια της μποροῦσε ἄνετα νὰ καλύπτει τὰ προσωπικὰ ἔξοδα διαβίωσης.

Διοργανώνει ἐκθέσεις "ζωγραφικῆς μὲ τὸ στόμα" στὶς κυριότερες πόλεις τῆς Γαλλίας. Οἱ ἔπαινοι καὶ οἱ κριτικὲς στὶς ἐφημερίδες τὴν ἀκολουθοῦν.

 


- "Μὰ πῶς τὰ καταφέρνετε;" τὴν ρωτοῦσαν συχνά. "Αὐτὸ εἶναι ἀπίστευτο!"

- "Βοήθησε ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου, καὶ ὁ Θεὸς θὰ βοηθήσει ἐσένα...", ἀπαντοῦσε. Οἱ ἀνάπηροι ἔχουν μιὰ ἄλλη δύναμη. Νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν!"

Τὸ 1953 στὴν Νέα Ὑόρκη τῆς ἀπονέμεται τὸ Διεθνὲς βραβεῖο "Lane Bruyant", ποὺ ἀπονέμεται σὲ εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητος! Τὰ χρήματα τοῦ βραβείου, ἕνα τεράστιο ποσόν, τὰ δίνει ἀμέσως σὲ ἐπιτροπὲς ἀναπήρων.

Τὸ 1960 κυκλοφορεῖ τὸ πρῶτο της βιβλίο, σὲ 150.000 ἀντίτυπα, μὲ ὕφος δροσερὸ καὶ εὐχάριστο, καὶ μὲ τίτλο "Γεννημένη ἔτσι... δά". Μεταφράζεται σὲ πέντε γλῶσσες σημειώνοντας ἐξαιρετικὴ κυκλοφορία, παίρνοντας τὸ εἰδικὸ βραβεῖο γιὰ ἀνάπηρους "Albert Zwatser".

Κλαίει ἀπὸ τὴ χαρά της σὰν τὸ μαθαίνει, καὶ προσθέτει "Αὐτό, εἶναι ἡ μεγάλη ἀπόδειξη τῆς ὑπεροχῆς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος, πάνω στὴν ὕλη!"

Τὸ σπίτι της γίνεται σημεῖο πολιορκίας δημοσιογράφων καὶ ὀπερατὲρ ἀπ΄ ὅλο τὸν κόσμο.

Τῆς ζητοῦν διαλέξεις γιὰ τὸν ἄγνωστο κόσμο τῆς ζωῆς τῶν ἀναπήρων, καὶ τὶς ὅποιες πρακτικὲς λύσεις του.

Ἀκούει συγκινητικὲς ὁμολογίες...

- Δεσποινίς, κουτσαίνω φρικτά. Μέχρι σήμερα νόμιζα ὅτι ἤμουνα μόνη μου, εἶχα κόμπλεξ. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ εἶδα μὲ πόση ἄνεση καὶ ἀέρα ἀντιμετωπίζετε αὐτὰ τὰ θέματα, θὰ ἔλεγα ὅτι ἀπελευθερώθηκα. Δὲν θὰ παραπονεθῶ πάλι γιὰ τίποτα...

- Ἔχω ἕνα παιδὶ ἀνάπηρο, τῆς ἔλεγαν ἄλλοι. Ἂν ξέρατε πόσο μὲ στηρίξατε...

 


Ἡ Ντενὶζ Λεγκρὶ γίνεται μέλος σὲ ἐπιτροπὲς καὶ συμβούλια. Προσπαθεῖ νὰ κάνει τὰ πάντα, γιὰ βοήθεια τῶν ἀνάπηρων ἀδελφῶν της. Ἐνδιαφέρεται γιὰ φοβερὲς περιπτώσεις ποὺ ἀπαιτοῦν ἄμεση λύση.

Ἡ πίστη της στὴν βοήθεια τοῦ Μεγάλου Θεοῦ, κρυβόταν πίσω ἀπὸ τὴν ἠρωϊκὴ στάση της.

"Ἢ χαρὰ τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων, ἔλεγε, μὲ εὐχαριστεῖ βαθειά. Δὲν τοὺς ζηλεύω! Σ΄ ἕναν φιλανθρωπικὸ χορό, χόρεψα κι ἐγὼ μὲ τὴ φαντασία μου. Τὴν εὐτυχία ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τὴν ἔνοιωθα κι ἐγώ, σὰν ἕνα εὐεργετικὸ κύμα μέσα μου..."

Τὸ 1968 ἐγκαινιάζεται, ἀπὸ τὸν τότε Ὑπουργὸ Κοινωνικῆς Πρόνοιας ἕνα Ἵδρυμα στὸ ὄνομά της, στὸ Ἐθνικὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐπαναπροσαρμογῆς, γιὰ τὴν θεραπεία κακῶν διασκευῶν καὶ ἀκρωτηριασμῶν, καὶ τὴν παρασημοφοροῦν μὲ τὸν Σταυρὸ Ἐθνικῆς Ἀξίας.

Γράφει δύο ἀκόμη βιβλία, "Ἡ ἐλπίδα πάντα θριαμβεύει" καὶ "Ζώντας ὅπως οἱ ἄλλοι..."

 


Στὸν πρόλογο τοῦ τελευταίου βιβλίου της ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις:

- Εἶστε εὐτυχής;

- Ἀπολύτως!

- Ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖτε αὐτὴ τὴ χαρά σας;

- Βλέποντας καὶ ἀπολαμβάνοντας τὴν εὐτυχία τῶν ἄλλων... Καὶ ἀπὸ τὴν εὐτυχία ποὺ τοὺς δίνω, μὲ ὅσες ἐνέργειες μπορῶ νὰ κάνω γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσω...

Ὥς τὰ 65 της χρόνια ἔχει ζωγραφίσει περισσότερους ἀπὸ 4.000 πίνακες, ποὺ κοσμοῦν σήμερα ἀρκετὰ Μουσεῖα!

Ἡ Ντενὶζ Λεγκρὶ σήμερα, δὲν ζεῖ πιά. Ἐκοιμήθη τὴν 25η Αὐγούστου 2010, ἑκατὸ ἐτῶν.

 


Ἐκεῖνο "τὸ δυστυχισμένο" κοριτσάκι, ὅπως τὸ εἶπε βλέποντάς το γιὰ πρώτη φορὰ ἡ μητέρα της, τελικὰ δὲν ὑπῆρξε καθόλου δυστυχισμένο. Μπορεῖ, γιὰ τὰ συνήθη ἀνθρώπινα μέτρα, νὰ ἦταν ἕνα "ἐλλειμματικὸ" ἄτομο.

Ἡ ἴδια ὅμως, δὲν ἔζησε τὴ ζωή της ἔτσι... Σήμερα, λειτουργεῖ ὀργανισμός, ποὺ φέρει τὸ ὄνομά της. Δεῖτε ἐδῶ γιὰ περισσότερες πληροφορίες http://asso.denise.legrix.free.fr.

Πηγή:
Διασκευὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο "Μὴ ἀπελπίζεσαι, ἔχει ὁ Θεός!". Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Θεοδοσίου κοινοβιάρχου, Ἅγιος Στέφανος Ἀττικῆς. Δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ "Λόγος Ἀληθείας" τοῦ Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου Ἀγρινίου

http://1myblog.pblogs.gr/2009/08/496879.html

 
Τα σχόλιά σας
Συγχαρητήρια γι΄αυτά τα κείμενα που βάζετε στην ιστοσελίδα, γιατί με βγάζουν από το δικό μου μικρόκοσμο, τις δικές μου σκέψεις και με βοηθούν να βλέπω τη ζωή με αισιοδοξία.Σ΄εμάς πολλές φορές συμβαίνουν πολύ μικρά πράγματα και τα χάνουμε, ενώ άλλοι άνθρωποι κατορθώνουν πολλές φορές το ακατόρθωτο. Τελικά το παν είναι να έχεις το σωστό βλέμμα για τη ζωή.

Μαρία Βαϊτση, 22 Δεκεμβρίου 2010
Όχι μόνο όταν ακούει αλλά πολύ περισσότερο όταν βλέπει κανείς ανθρώπους πραγματικά χαμογελαστούς και χαρούμενους ενω έχουν τόσα λίγα και το αντίθετο ανθρώπους που έχουν τα πάντα τόσο δυστυχισμένους και μίζερους,συνήθως προβληματίζεται,αν οχι ,καλό θα είναι να προβληματιστεί ,να δοξάζει τον Θεό για όσα χαρίσματα του έχει δώσει και να προσπαθεί να τα αυξάνει.

Βουλγαρη Γιωτα, 19 Δεκεμβρίου 2010
Την ώρα που το διάβαζα το κείμενο μέσα μου άλλαζαν διάφορα έντονα συναισθήματα… Ο πόνος της μητέρας… Η καλοσύνη της νοσοκόμας… Έπειτα η εκπληκτική δύναμη της μικρής όσο μεγάλωνε… Και μετά ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ – γιατί έχω πόδια και χέρια και δεν έχω χαρά; Δεν φλέγομαι για να δημιουργήσω κάτι, να βοηθήσω τους ανθρώπους… Και μετά κατάλαβα – είναι τόσο απλό! Είμαι ανάπηρη! Μόνο που η αναπηρία μου είναι πνευματική και όχι σωματική. Ο Κύριος πάντα εν σοφία εποιήσεν, και για τον καθένα έδωσε αυτά που μπορούν να τον οδηγήσουν στην Χαρά. Οπότε ας χρησιμοποιήσουμε αυτό που μας έδωσε ο Κύριος για να φθάσουμε στην χαρά, και ας γίνει η κυρία Ντενίζ παράδειγμα για μας.

Ολγα Κίτσου, 15 Δεκεμβρίου 2010
Μου αρέσει πολύ να βλέπω και να ακούω βίους ανθρώπων με δυναμισμό ψυχής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένιωσα μεγάλο θαυμασμό διότι είδα πολύ πνευματικό πλούτο και πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Μπορεί αυτή η γυναίκα να μην έζησε αυτά που ζει ένας μέσος άνθρωπος που είναι αρτιμελής, που πάντα με τα εξωτερικά ανθρώπινα κριτήρια βλέπει και αντιλαμβάνεται κάποιος, αλλά σίγουρα πιστεύω ότι εσωτερικά έζησε καταστάσεις πολύ μεγαλύτερες από ανθρώπους αρτιμελείς. Είναι ένα παράδειγμα για μένα όταν κρίνω κάποιον μόνο από τα εξωτερικά του γνωρίσματα και όχι από το περιεχόμενο του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτού του είδους οι άνθρωποι όχι μόνο απλά θέλουν να ζήσουν, άλλα είναι και εξαιρετικά δημιουργικοί. Είναι το τέλειο παράδειγμα αισιοδοξίας. Τελικά ποιος είναι ο ανάπηρος;

Δημήτρης Κ., 15 Δεκεμβρίου 2010
Τελευταία παρατηρώ στην ζωή μου καταστάσεις τις οποίες τις θεωρούσα δεδομένες, τελικά δεν είναι έτσι. Αισθάνομαι ότι είμαι τόσο εγκλωβισμένη που δεν μπορώ να δω παρά πέρα. Τί μίζερο, τί ντροπή... Άνθρωποι που παλεύουν με νύχια και με δόντια κι εγώ αδιαφορώ. Άνθρωποι οι οποίοι γελούν ή κλαίνε κι εγώ εξακολουθώ να... αδιαφορώ. Διαβάζοντας την παρά πάνω ιστορία, μου ήρθαν στο νου χίλια μύρια από (α)διάφορες άλλες ζωές. Δεν έδωσα σημασία, μέχρι που ήρθε ο θάνατος. Ο θάνατός τους. Μακάβριο. Κι όμως αληθινό, μόνο τότε συνέρχομαι και ταρακουνιέμαι και συνειδητοποιώ πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που δίνουν την δική τους μάχη χαμογελώντας κι έχοντας ελπίδα. Αισθήματα που μου λείπουν. Μακάρι να γίνω τόσο δυνατή όσο η Ντενὶζ Λεγκρὶ, κι ας έχω δυο χέρια και δυο πόδια που αν και η ίδια δεν είχε ήταν τόσο δυνατή και χαρούμενη.

Κυριακή Λιλιοπούλου, 13 Δεκεμβρίου 2010
Η Ιστορία είναι Διδακτική! Μιλάει για την Δύναμη της Θέλησης και είναι Παράδειγμα για Όλους Εμάς τους Αρτιμελείς που δεν Έχουμε Καμία Αναπηρία και με το Παραμικρό Γογκύζουμε, Παραπονιούμαστε. Αξίζει να την Μελετήσεις.Παρηγοριτική και για Όσους Έχουνε Τέτοιου Είδους Προβλήματα! Τι Δύναμη που Έχει η Ανθρώπινη Θέληση!Εάν Πιστεύεις Κάτι και να μην το Έχεις εάν το Θέλεις Πραγματικά ο Θεός δεν σε Αφήνει στα Αλήθεια αυτό είναι Αποδεδειγμένο από Πολλά Παραδείγματα στην Ζωή του Ανθρώπου!Το Θέμα είναι να Αγαπάς αυτό που Έχεις να το Πας που Λέει και Ένα Τραγούδι και Όλα Γίνονται! Ο Άνθρωπος μπορεί να Κάνει και Θαύματα Θαύματα σε Εισαγωγικά Βέβαια δεν είναι Θεός Βέβαια αλλά η Θέληση του Ανθρώπου δεν Έχει Όρια όταν Πραγματικά Πιστεύει και Ελπίζει.

Κυριακή Καραμολέγκου, 13 Δεκεμβρίου 2010
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.