Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Περί ἔρωτος...
 


Συνέντευξη τοῦ Χόρχε Μπουκάϊ στό BHMagazino (20/12/2009).

[ Ὁ ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής καί συγγραφέας τῶν μπέστ σέλερ, «ὁ Ἀργεντινός Ἴρβιν Γιάλομ» γιά ὁρισμένους, βρέθηκε στήν Ἀθήνα μέ ἀφορμή τήν ἔκδοση τοῦ νέου του βιβλίου καί μᾶς μίλησε γιά τόν ἔρωτα, τήν ἀγάπη, τήν ψυχανάλυση καί τή σημασία τοῦ νά εἶσαι ὁ Χόρχε Μπουκάι. «Ἔρωτας εἶναι νά ἀγαπᾶς τίς ὁμοιότητες καί ἀγάπη νά ἐρωτεύεσαι τίς διαφορές» εἶναι τό ἐπιμύθιο στήν τελευταία ἱστορία αὐτοῦ τοῦ πληθωρικοῦ Ἀργεντινοῦ, πού τελικά ἀπομυθοποιεῖ τόν «μύθο» τοῦ ἔρωτα. ]



Τελικά, ποιά εἶναι ἡ μεγαλύτερη παρανόηση γιά τόν ἔρωτα;

«Ἀπό ποῦ νά ἀρχίσω; Τό νά συγχέουμε τήν ἀγάπη μέ τόν ἔρωτα. Τό νά εἶσαι ἐρωτευμένος εἶναι ἕνα πάθος. Τό νά ἀγαπᾶς σημαίνει νά αἰσθάνεσαι. Τό πάθος διαρκεῖ πολύ λίγο. Εἶναι πολύ ἔντονο, ἀλλά πολύ σύντομο. Τόσο σύντομο πού οἱ συγγραφεῖς βρίσκονται σέ διαφωνία μεταξύ τους γιά τή διάρκειά του. Ἀπό τρία λεπτά ὡς τρεῖς μῆνες. Ἄν διαρκέσει περισσότερο, δέν εἶναι πάθος. Εἶναι συναίσθημα ἤ βίτσιο. Μία ἄλλη παρανόηση εἶναι ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι κατ’ ἀνάγκην αἰώνια. Εἶναι ἐφικτό, ἀλλά δέν εἶναι πάντα ἔτσι. Ἡ ἀγάπη εἶναι αἰώνια ὅταν καί οἱ δύο εἶναι ἱκανοί νά τρέφουν τή φλόγα, διαφορετικά ὄχι. Ἕνα ἄλλο λάθος εἶναι νά πιστεύουμε ὅτι ἡ πραγματική ἀγάπη συνδέεται μέ τή θυσία. Ἡ πραγματική ἀγάπη δέν σημαίνει ὅτι πεθαίνεις γιά τόν ἄλλον, ἀλλά τό ὅτι ζεῖς γιά ἐκεῖνον. Καί αὐτό δέν εἶναι τό ἴδιο. Καί ἄλλα πολλά...».



Οἱ περισσότεροι ἔχουμε βιώσει αὐτά πού λέτε, ἀλλά παρ’ ὅλα αὐτά ἐπιμένουμε στή σύγχυση. Ἀπό ποῦ πηγάζει αὐτή ἡ ἀνάγκη;

«Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι τά πάντα θά διαρκοῦν γιά πάντα. Ἐπειδή ἡ μονιμότητα μᾶς ἐπιτρέπει νά προβλέπουμε. Ὅ,τι εἶναι ἀβέβαιο μᾶς ἀνησυχεῖ. Τό νά σκεφτοῦμε ὅτι κάποιος θά πάψει νά μᾶς ἀγαπάει εἶναι πολύ ἐπώδυνο. Ἑπομένως βάζουμε ἕνα στοίχημα γνωρίζοντας ὅτι δέν μποροῦμε νά τό κερδίσουμε. Ἄς ποῦμε ὅτι ἐσύ καί ἐγώ εἴμαστε ζευγάρι. Καί μέ ρωτᾶς ἄν θά σέ ἀγαπῶ γιά πάντα. Ἄν σοῦ ἀπαντοῦσα εἰλικρινά λέγοντας “σέ ἀγαπῶ, ἀλλά δέν ξέρω τί θά γίνει αὔριο”, ἐσύ δέν θά ἤθελες νά εἶσαι πιά μαζί μου. Ἄν σοῦ ἔλεγα “θά σέ ἀγαπῶ γιά ὅλη μου τή ζωή”, καί ἐγώ καί ἐσύ θά ξέραμε ὅτι λέω ψέματα ἀλλά μπορεῖ νά μοῦ χαμογελοῦσες καί νά μοῦ ἔλεγες “καί ἐγώ ἐπίσης”. Ὁ τρόπος νά ἀπαντήσεις σέ αὐτή τήν ἐρώτηση χωρίς νά πεῖς ψέματα ἤ νά κάνεις τόν ἄλλον νά θυμώσει εἶναι ὁ ἑξῆς: “Σήμερα σέ ἀγαπῶ γιά πάντα. Αὔριο δέν ξέρω”».



Ὁ ἔρωτας εἶναι «πάντα ψευδαίσθηση», ὅπως λέτε στό βιβλίο; Ἀποκλείεται νά εἶναι κάποιος ἐρωτευμένος καί νά βλέπει τόν ἄλλον ὅπως εἶναι;

«Ἰδιότητα τοῦ πάθους εἶναι ὅτι εἶναι τυφλό. Εἶναι πιθανόν νά δεῖς τόν ἄλλον ὅπως εἶναι, ἀλλά αὐτό θά εἶναι σύμπτωση. Ὅταν εἶσαι ἐρωτευμένος τό μόνο πού σέ ἐνδιαφέρει εἶναι νά εἶσαι ἐρωτευμένος. Ξέρω ὅτι αὐτή τή στιγμή κανείς ἀπό ἐμᾶς ἐδῶ δέν εἶναι ἐρωτευμένος. Πῶς τό ξέρω; Ἄν ἤμασταν ἐρωτευμένοι, δέν θά ἤμασταν ἐδῶ...».



Ἡ ἀγάπη πού περιγράφετε προϋποθέτει τήν ἐνδοσκόπηση καί τήν ὡρίμανση. Δηλαδή δέν μπορεῖ νά συμβεῖ ὅταν εἴμαστε νέοι καί ἀνώριμοι;

«Ἡ ἀγάπη εἶναι πάντα ἐφικτή. Αὐτό πού δέν εἶναι ἐφικτό εἶναι νά γίνει σχέδιο ζωῆς. Ἐξαρτᾶται καί πῶς προσδιορίζει κάποιος τήν ἀγάπη. Ὁ ὁρισμός πού ἐμένα περισσότερό μοῦ ἀρέσει εἶναι τοῦ θεραπευτῆ καί συγγραφέα Γιόζεφ Τσίνκερ: “Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ χαρά γιά τό ὅτι ὑπάρχει καί μόνο ὁ ἄλλος”. Ὅταν κάποιος εἶναι ἐρωτευμένος εἶναι χαρούμενος ἐπειδή ὁ ἄλλος εἶναι δικός του. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἀπελευθερωτική. Ξέρετε, ἕνας ἀργεντινός θεραπευτής πού λέγεται Χόρχε Μπουκάι λέει ὅτι “ἡ ἐνήλικη ἀγάπη εἶναι ἡ ἀπόφαση νά κοπιάσεις γιά τήν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου ὥστε νά ἐπιλέξει νά κάνει ὅ,τι θέλει μέ τή ζωή του. Ἀκόμη καί ἄν δέν συμπεριλαμβάνει ἐσένα σέ αὐτήν”. Καί αὐτό μπορεῖ νά συμβεῖ μόνο ὅταν κάποιος εἶναι ἐνήλικος».



Πῶς φτάνει κανείς σέ αὐτό τό σημεῖο; Μέσω τῆς θεραπείας;

«Ὄχι ἀπαραίτητα. Πιστεύω ὅτι εἶναι μία φυσική κατάκτηση. Ἄν κάποιος μπορεῖ νά βάλει σέ δεύτερη μοίρα τόν ἐγωισμό του καί δέν θέλει νά ἐλέγχει τόν πνευματικό δρόμο τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τότε θά συναντηθεῖ μέ τήν ἀγάπη. Μπορεῖ νά εἶναι μία φυσική ἐξέλιξη ἤ νά συμβεῖ μέσα ἀπό θεραπεία».



Εἶστε ἀκόμη μπερδεμένος στή ζωή σας;

«Ἔχω ὑπάρξει πάρα πολύ, ἀλλά τελευταία διανύω μία ἐποχή ἀρκετά ἐλεγχόμενη. Δέν ξέρω ὅμως πόσο θά διαρκέσει. Τό νά εἶσαι θεραπευτής δέν σέ θεραπεύει οὔτε σέ ἐμβολιάζει».



Γιατί χρησιμοποιεῖτε παραβολές στά βιβλία σας;

«Εἶμαι ἐγγονός τεσσάρων παππούδων ἀπό τούς ὁποίους οἱ δύο ἦταν Ἄραβες καί οἱ ἄλλοι δύο Ἑβραῖοι. Ἔμαθα ἀπό πολύ μικρός νά χρησιμοποιῶ τά παραμύθια ὡς παράδειγμα. Ἔμαθα ἀργότερα, ὡς θεραπευτής πιά, ὅτι θά μποροῦσα νά χρησιμοποιήσω αὐτά τά παραμύθια μέ τούς ἀσθενεῖς μου. Ὅταν ἄρχισα νά γράφω, τό ἔκανα γιά τούς ἀσθενεῖς μου. Γιά νά τούς διηγηθῶ ἱστορίες πού θά μποροῦσαν νά τούς φανοῦν χρήσιμες. Τά παραμύθια ἔχουν ἐξαιρετική γοητεία γιατί δέν ἀπευθύνονται στή διάνοια τῶν ἀνθρώπων. Τό κεφάλι εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖ πού βρίσκεται τό πρόβλημα. Ἑπομένως ἀμύνεται. Τό παραμύθι ἀπευθύνεται στό συναίσθημα καί βοηθάει νά χτίσεις μία γέφυρα μέ τή λογική νά ψάξεις τήν ἀλήθεια μέσα ἀπό τήν καρδιά. Ἄν ὁ ἀσθενής μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ ὅτι αὐτό πού τοῦ συμβαίνει εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο πού συμβαίνει στόν πρωταγωνιστή τῆς ἱστορίας, μπορεῖ νά βρεῖ μιὰ νέα λύση στό πρόβλημά του. Μιὰ λύση πού τό μυαλό ἔχει ἀποκλείσει, ἀλλά ἡ καρδιά του μπορεῖ νά ἐπιλέξει».



Ἔχετε γράψει ὅτι πρέπει νά μάθουμε στά παιδιά νά ἐπαναστατοῦν. Πῶς φθάνει κανείς στό ἄλλο ἄκρο, στή βία; Ἔχετε γράψει, γιά παράδειγμα, ὅτι αὐτό γίνεται ἐπειδή ἀπό κάποιον λείπει ἡ ἀγάπη καί προσπαθεῖ νά προκαλέσει κάποια ἀντίδραση τῶν ἄλλων, ὅπως φόβο…

«Γιά νά κάνεις μία ἐπανάσταση δέν χρειάζεται νά σκοτώσεις κάποιον. Ἡ ἐπαναστατικότητα δέν εἶναι συνώνυμη τῆς βίας. Νομίζω ὅτι αὐτή ἡ ἐξήγηση τῆς βίας ὡς συνέπειας τῆς ἔλλειψης ἀγάπης ἰσχύει κυρίως γιά τούς θεραπευτές. Γιά μένα ἕνας ἄνδρας πού χτυπάει τή γυναίκα του εἶναι ἄρρωστος. Γιά τή σύζυγό του εἶναι τέρας. Ἐγώ θά προσπαθοῦσα νά τόν βοηθήσω μέσω τῆς θεραπείας. Ἐκείνη θά ἔπρεπε νά τόν ἐγκαταλείψει. Μποροῦμε νά καταλάβουμε τούς νέους πού εἶναι βίαιοι, ὄχι ὅμως καί νά δικαιολογήσουμε τή βία. Ὁπωσδήποτε σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς αἰτίες της. Ἀλλά ὑπεκφεύγω. Γιά νά σοῦ ἀπαντήσω, θά σοῦ πῶ μιὰ ἱστορία.

Ἦταν κάποτε ἕνας γιατρός. Φεύγοντας ἀπό τήν πόλη ὅπου ἔμενε γιά νά πάει σέ δουλειά συνάντησε τήν πανούκλα πού ἔμπαινε στό χωριό. Τῆς λέει: “Πάλι ἐδῶ;”. Καί ἐκείνη ἀπαντᾶ: “Εἶναι ἡ σειρά μου”. “Πόσους θά πάρεις αὐτή τή φορά;”. “Λίγους, 1.200”. Ἔπειτα ἀπό δέκα ἡμέρες, καθώς ἔφευγε ἀπό τό χωριό, συνάντησε πάλι τήν πανούκλα ἡ ὁποία ἔφευγε καί αὐτή. “Μοῦ εἶπες ψέματα. Εἶπες 1.200 καί πῆρες 5.000”. Καί ἐκείνη ἀπάντησε: “Ἐγώ; Ἐγώ πῆρα 1.200. Τούς ὑπόλοιπους τοὺς σκότωσε ὁ φόβος”. Ζοῦμε σέ μιὰ ἐποχή ὅπου κάποιους θά μᾶς σκοτώσει ἡ κρίση. Ἀλλά πρέπει νά μάθουμε ὅτι ὁ φόβος θά σκοτώσει τούς ὑπόλοιπους».


Δημοσιεύθηκε στό BHMagazino, τεῦχος 479, σέλ. 28-34, 20/12/2009.
 
Τα σχόλιά σας
Πολύ βαθύ και τρυφερό... και με γέμισε ερωτήματα. Και με τον άνθρωπο πού έχει κερδίσει την καρδιά σου, ίσως είναι πιό ευκολότερο (ή δυσκολότερο!!) να μετατρέψεις τον έρωτα σε αγάπη πραγματική. Πόσο εύκολο είναι ο καθένας, εγώ, στην καθημερινότητα, με τον κάθε συνάδελφο, συνάνθρωπο, φίλο , γνωστό, να δίνω μια αγάπη που περιέχει και θυσία; Πόσο συχνά αρκούμαι στίς "εύκολες σχέσεις", πού περιορίζομαι σ αυτό πού με καλύπτει κι αφήνω κάθε "δύσκολη προσωπικότητα" μακριά; Ομως και πόσο ώριμη είμαι ώστε να μπορώ, ν αφήσω να επιλέξει ο άλλος , το καλό γι αυτόν ( ή ακόμα και κάτι πού τον πονά..), με μέτρο την αγάπη και τον σεβασμό της ελευθερίας του ; Πόσο όλα αυτά μαζί, με κάνουν ανοιχτή πραγματικά στην αγάπη;

Σταυρούλα Χατζηγεωργίου, 8 Φεβρουαρίου 2010
Καταπληκτικό κείμενο. Προσωπικά με βρίσκει σύμφωνη, δυστυχώς μόνο σε επίπεδο απόψεων, γιατί σε επίπεδο πράξεων είναι τραγικά δύσκολο να μπορώ να "είμαι" άνθρωπος αγάπης. Μου άρεσε πολύ το επιμύθιο "Ἔρωτας εἶναι νά ἀγαπᾶς τίς ὁμοιότητες καί ἀγάπη νά ἐρωτεύεσαι τίς διαφορές", όπως επίσης και η διαπίστωση "Ζοῦμε σέ μιὰ ἐποχή ὅπου κάποιους θά μᾶς σκοτώσει ἡ κρίση. Ἀλλά πρέπει νά μάθουμε ὅτι ὁ φόβος θά σκοτώσει τούς ὑπόλοιπους." Ο φόβος. Ποιος απ' όλους τους φόβους; Ο φόβος για την αλήθεια, ο φόβος για την αλλαγή που θα φέρει η γνώση της αλήθειας, ο φόβος της εγκατάλλειψης των λαθών που έχουν γίνει συνήθεια... Και νομίζω ότι, η αγάπη είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη-έννοια που έχει υπάρξει ποτέ, ειδικά στις μέρες μας. Είναι μία πολύ ακριβή "λέξη", που κοστίζει πολλά σε όσους τη διαλέγουν. Και εκεί απλώς κάνω στον εαυτό μου το ερώτημα... Πόσα είμαι διατεθειμμένη να πληρώσω για να "αγοράσω" την πανάκριβη αγάπη; Και επίσης, θα πάω στο σωστό Μαγαζάτορα ή θα την πατήσω μπαίνοντας στο μαγαζί κάποιου απατεώνα, που θα μου πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες;

Σπυριδούλα Κλάδη, 4 Φεβρουαρίου 2010
Λέμε ότι η αγάπη είναι θυσία. Μας αρέσει να το πιστεύουμε αυτό.. Στην καθημερινότητα όμως αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά δείχνουμε την αγάπη μας μέσα από τις πράξεις μας. Απευθύνουμε μια σκληρή κουβέντα στον άλλο και περιμένουμε ότι αυτός/αυτή θα συνεχίσει να θεωρεί την αγάπη μας αυτονόητη.."Μου μιλάει άσχημα, αλλά μ' αγαπάει", θα πρέπει να σκεφτεί ο άλλος. Δεν είναι ωστόσο αντιφατικό; Συμφωνώ με την άποψη ότι αγάπη δε σημαίνει ότι πεθαίνω για τον άλλο, λες και αυτός περιμένει μια ορισμένη στιγμή στο χρόνο για να ρισκάρω κυριολεκτικά η μεταφορικά τη ζωή μου γι' αυτόν. Αγάπη σημαίνει "ζω για τον άλλον" στο βαθμό που ζω με σκοπό να είναι ευτυχισμένος/η, μια έκφραση στοργής, μια έκπληξη, ένα όμορφο πρωινό, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσω και λίγο από τον ύπνο μου. Το κατάλαβα σωστά; Ίσως...

Ελευθερία Μεσροπιάν, 28 Ιανουαρίου 2010
Κι όμως η αγάπη είναι αιώνια, είναιπαντοτινή, γιατί δεν είχε αρχή και δε θα έχειποτέ τέλος. Το θέμα είναι κατά πόσο εμείς θα γίνουμε κοινωνοί αυτής της αιώνιας αγάπης. Επίσης διαφωνώ και με τη θέση ότι η αγάπη δε συνδέεται απαραίτητα με τη θυσία. Όποιος αγαπά πραγματικά δε μπορεί παρά κάθε μέρα να θυσιάζει ένα μέρος από τα θέλω του, τις ανάγκες του , το χρόνο του για να δώσει χαρά στο αγαπόμενο πρόσωπο. Κι αφού ο Χριστός που είναι Αγάπη, την εξέφρασε μέσω της Θυσίας Του, πως μπορούμε εμείς στην καθημερινότητά μας να ακολουθούμε κάποιο άλλο δρόμο; Πάντως στο κείμενο γράφονιαι και ορισμένες αλήθειες όπως: " Η αγάπη είναι πάντα εφικτή" " Η αγάπη είναι η χαρά για το ότι υπάρχει και μόνο ο άλλος" "Η ἀγάπη είναι απελευθερωτική". "Η ενήλικη αγάπη είναι η απόφαση να κοπιάσεις για την ελευθερία του άλλου ώστε να επιλέξει να κάνει ότι θέλει με τη ζωή του. Ακόμη και αν δεν συμπεριλαμβάνει εσένα σε αυτήν”

Μαρία Βαϊτση, 26 Ιανουαρίου 2010
Στην εποχή που ζούμε, μεσα από τραγούδια, ομιλίες, βιβλία, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικά έργα κλπ κυριαρχεί το θέμα της αγάπης. Όλοι μιλάνε για την αγάπη αλλά οι περισσότεροι αισθάνονται πως δεν υπάρχουν άνθρωποι για να εκφράσουν αυτή την αγάπη. Παρά τα όσα λέγονται για την αγάπη, οι περισσότεροι ζητάμε να μας αγαπούν οι άλλοι χωρίς να έχουμε τη διάθεση να αγαπάμε εμείς τους άλλους. Ακολουθώντας όμως αυτή την τακτική αγνοούμε ότι η ψυχή μας θεραπαύεται και γαληνεύει περισσότερο όταν εμείς προσφέρουμε την αγάπη στους άλλους παρά αν μας αγαπούν μόνο οι άλλοι. Έτσι θα πάψουμε να αισθανόμαστε μοναξιά, θα αρχίσουμε να μοιραζόμαστε με τους άλλους τη ζωή μας χωρίς να τους αισθανόμαστε βάρος. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αισθάνονται τους συνανθρώπους τους σαν κόλαση ενώ οι άγιοι τους αισθάνονταν σαν τον Παράδεισο, διότι στο πρόσωπο του άλλου έβλεπαν τον ίδιο τον Χριστό. Ας μην ξεχνάμε όμως οτι υπάρχει η αληθινή και η ψεύτικη αγάπη. Η αληθινή αγάπη γενιέται από την καθαρή καρδιά. Όταν η καρδιά του ανθρώπου είναι εμπαθής τότε αγαπά τον εαυτό της και θα αγαπήσει τους άλλους μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τον εαυτό της. Ο άνθρωπος του Θεού αγαπά και όταν δεν τον αγαπούν, ακόμη και όταν τον μισούν, όπως ακριβώς μας δίδαξε ο Χριστός. Μέσα στον Χριστιανισμό αγωνιζόμαστε να καθαρίσουμε την ψυχή μας και προσπαθούμε να αγαπάμε πραγματικά και αληθινά, απαλλαγμένοι από τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Εξάλλου πως μπορούμε να λέμε οτι αγαπάμε τον Θεό που δεν βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια, όταν δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τον αδερφό μας που τον βλέπουμε κάθε μέρα;

Χατζηπανώρια Γεωργία, 26 Ιανουαρίου 2010
Στην Ελληνική γλώσσα, απο όσο γνωρίζω,ο Έρωτας είναι η ένθερμος αγάπη προς ένα ετερόφυλο πρόσωπο που συνδέεται με την επιθυμία για σώματική ένωση.Η σωματική αυτή ένωση έχει την δύναμη να αποφέρει σε πολλά επίπεδα ,πόλλούς καρπούς.Αν το"σωματική ένωση" μέταβληθεί σε "σαρκική ένωση" τότε δεν μιλάμε για Έρωτα αλλά για πάθος.Η Αγάπη είναι πάλι η συμπάθεια για κάποιο πρόσωπο ή κάποια κατάσταση και οχι μόνο.Η Αγάπη χωράει πολλούς και πολλά στην πραγματικότητα η αγάπη χωράει τα πάντα και ίσως γι'αυτό το λόγο λέμε οτι Ο Θεός είναι Αγάπη.Όταν ή αγάπη δεν χωράει πολλούς και αρχίζει να αποκλείει μιλάμε για εμπάθεια και με εμπάθεια.Ύστερά,παρατήρω,πως η αγάπη έχει βαθμίδες στον Έρωτα δεν υπάρχουν βάθμίδες.Ο έρωτας είναι συγκεκριμένος και υπάρχει σ'αυτόν αποκλειστικότητα και κατά την γνώμη μου είναι πολυ μεγάλη υπόθεση οχι μονο γιατί ένωνει το αρσενικό και το θηλυκό σε ενα σώμα και η ζωή συνεχίζεται,αλλα και για άλλους λόγους.Μετά την έλευση του Χριστού τα πάντα ανακαινίστηκαν,ολόκληρη η κτίση και μαζί με αυτή ακόμα και οι έννοιες των λέξεων.Ο Ίδιος ο Χριστός ,ως Σώμα ενώνεται μαζί μας,ο αχωρητός χωράει οχι μόνο ολόκληρός στο σώμα της Παναγίας αλλά μοιράζει το σώμα και αίμα του,στον καθένα απο εμάς που επιθυμεί αυτή την ένωση.Η ένωση αυτή μας αγιάζει,μας καθιστά δηλαδή ιερούς,οχι όμως πάντα,διότι η προαίρεση μας πολλές φορές δεν είναι καλή και η αγάπη μας είναι νοσηρή. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά την εικόνα της Ανάστασης θα καταλάβουμε με ποιόν τρόπο ο Θεός Ενώνει τον Αδαμ και την Εύα.Όποιος δεν έχει βάλει καλά στο νου και δεν νιώθει-δεν βιώνει καλύτερα -πως δεν είναι μόνο σωμά αλλά και ψυχή και πνεύμα και πάει να δώσει ορισμό σε αυτές τις λέξεις νομίζω πως ή προσπάθεια του θα είναι αποτύχημένη.Αυτό με κάνει, βεβαία,να μην είμαι απολύτως σίγουρη για τους ορισμούς που και εγω έδωσα ως τώρα γιατί ενώ η αλήθεια αυτή εύκολα χωράει στο νου,δεν βιώνεται το ίδιο εύκολα.Στα περισότερα απο όσα μας λέει ο κύριος Μπουκάι ,διαφώνώ ιδιαίτερώς με τον υποβιβασμό του έρωτα σε συναισθηματισμό με ημερομηνία λήξης,και με την αμφισβήτηση της αγάπης για πάντα,η γνήσια αγάπη είναι αιώνια και είναι εν μέρη απελευθερωτική (όπως το έννοεί ο Μπουκάϊ )διότι μπορει να μη βάζει όρους, θέτει όμως πάντα όρια,όμως συμφωνώ απολύτως με τη γνώμη του για την δύναμη που έχουν οι παραβολές και τα παραμύθια.Τα θεωρώ απαραίτητα όσο και την τροφή ,για το "μεγάλωμα"οχι μόνο των παιδιών αλλά και των μεγάλων. Γιώτα.

Γιώτα Βούλγαρη, 26 Ιανουαρίου 2010
Ελκυστικά λόγια μεν, πολύ μπερδεμένα δε.οπως λέει και ο ίδιος: ¨Εἶστε ἀκόμη μπερδεμένος στή ζωή σας; «Ἔχω ὑπάρξει πάρα πολύ, ἀλλά τελευταία διανύω μία ἐποχή ἀρκετά ἐλεγχόμενη. Δέν ξέρω ὅμως πόσο θά διαρκέσει. Τό νά εἶσαι θεραπευτής δέν σέ θεραπεύει οὔτε σέ ἐμβολιάζει». " H μόνη και ξεκάθαρη λύση είναι η ταύτιση της ζωής μας με τη ζώη του Θέου.εδώ είναι όλα ξεκάθαρα, η..¨καθοδήγηση" απο την Κύριο γίνεται αμέσως και αυτόματα, εσωτέρικα.Όποιος το πάρει πραγματικα απόφαση και Τον ακολουθήσει, ολοκληρωτικά και χωρίς ημίμετρα δεν θα εχει κανένα δίλημμα  κα ι ενδοιασμό στην ζωή του.Το ίδιο ισχύει νομίζω και με τον έρωτα , η την αγάπη, ανα πάσα στιγμή θα ξέρει που βρίσκεται (σε ποιά από τις δύο καταστάσεις), και πως να προχωρήσει. αν το... παρακάνει πάντως θα χαρεί τον Θείο έρωτα, την Θεία Αγάπη του Κυρίου.Αμήν

Αριστείδης Μουρατίδης, 22 Ιανουαρίου 2010
Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.