Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Πολιτική, ἐπικοινωνία καὶ bullying



Τοῦ Γιάννη Κυριόπουλου





Ἀναμφιβόλως «ἡ πολιτική εἶναι μία μορφή πολέμου χωρίς ὅπλα» (καί ἀντιστρόφως) καί συγκροτεῖ μιὰ ἰσχυρή συνιστώσα - μεταξύ ἄλλων - τῆς ἱστορικῆς ἐξέλιξης καί τῆς ἀνθρώπινης μοίρας. Ὑπό τήν ἔννοια αὐτή, ἡ βία ἡ ὁποία ἐμπεριέχεται ἐνίοτε στήν πολιτική δραστηριότητα, ἄν καί δέν εἶναι συνήθως ἀποδεκτή στήν ἐποχή μας, εἶναι ἐντούτοις κατανοητή (καί συχνάκις ἀνεκτή) στήν πολιτική, ἀφοῦ εἶναι κατά διευρυμένη ἀναλογία «μαμή τῆς Ἱστορίας».

Ἡ γενική αὐτή ἀναφορά ἔχει ἀντανακλάσεις σέ ἀποσπασματικά καί σποραδικά - ἐπί τοῦ παρόντος - φαινόμενα «ἐξαναγκασμοῦ» καί «ἐκφοβισμοῦ» (bullying, mobbing, dayilik), συνήθως λεκτικοῦ χαρακτήρα μέ ἀρνητικές συναισθηματικές ἐπιπτώσεις καί κύρια σκόπευση τήν ψυχολογική καί κατ' ἐπέκταση διανοητική χειραγώγηση τοῦ «ἀντιπάλου» καί εὐρύτερα τοῦ κοινοῦ.

Ὅμως τά φαινόμενα αὐτά - τό τελευταῖο διάστημα - πυκνώνουν μέ αὐξανόμενο ρυθμό καί τείνουν νά καταστοῦν μόνιμα καί συστηματικά χαρακτηριστικά τῆς πολιτικῆς ζωῆς. Ταυτοχρόνως, ἐνισχύονται ἀπό μιὰ «ἰδιότυπη» μορφή marketing διαφόρων μέσων ἐνημέρωσης, ὥστε ἡ συγκρότηση ἑνός συμπλέγματος πολιτικῆς καί ἐπικοινωνίας «ἐκφοβισμοῦ» νά καταστεῖ σημαντική διάσταση τῆς πολιτικῆς ζωῆς. Ἡ ἐξέλιξη αὐτή προάγει προσθέτως μία εὐρεία «ἐμπορευματοποίηση» τῆς πολιτικῆς ἐνημέρωσης καί συμβάλλει στήν ἐξαγωγή τοῦ φαινομένου στίς πολιτικές καί κοινωνικές σχέσεις, γεγονός τό ὁποῖο προκαλεῖ - πλήν τῶν ἄλλων - ἀσφυκτικά φαινόμενα στήν παραγωγή σχετικῆς ὕλης γιά τόν ἐμπλουτισμό τῆς πολιτικῆς θεωρίας καί κουλτούρας.

Ἐξ αὐτῶν παράγεται ἡ ἐκτεταμένη πενία θεωρητικῆς τεκμηρίωσης καί ἐμπειρικῆς ἐπαλήθευσης τοῦ πολιτικοῦ λόγου καί ἡ ὑποκατάσταση αὐτοῦ μέ «εἰκονοκλαστικές», λεκτικές προκατασκευές, οἱ ὁποῖες συνυπάρχουν συμπληρωματικῶς μέ ἐκφοβιστικές ἀναφορές. Ἡ μετάθεση καί ἡ παραπομπή τοῦ ζητήματος αὐτοῦ σέ μία φλύαρη καί ἄγονη ἀπόπειρα «ποσοστοποίησης» τῆς εὐθύνης καί ἐνοχοποίησης τοῦ «ἄλλου», ἐνῶ δέν ἐπιλύει τό πρόβλημα τῆς δημοκρατικῆς τάξης καί τοῦ πολιτικοῦ πολιτισμοῦ, ἀντιθέτως ἀναπαράγει ἐπί τά χείρω τά φαινόμενα αὐτά.

Τό σύμπλεγμα πολιτικῆς καί ἐπικοινωνίας «ἐκφοβισμοῦ» ἔχει εὐρεία βάση καί ἐκτεταμένες ἐπιπτώσεις στό σύνολο τοῦ πολιτικοῦ καί κοινωνικοῦ βίου, δεδομένου ὅτι στή συγκρουσιακή αὐτή διαδικασία ἐπιδεικνύουν ἀντοχή οἱ σχετικῶς (ἐλάχιστοι) «πεπαιδευμένοι» καί οἱ ἔχοντες μεγάλο διαθέσιμο πλεόνασμα χρόνου (ἐπίσης ἐλάχιστοι) στά θέματα καί στίς πρακτικές αὐτές. Ὡς ἐκ τούτου καί μέ τόν τρόπο αὐτόν, «ἐπιβάλλεται» ὁ ἀποκλεισμός τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν ἀπό τήν πολιτική διαδικασία καί ἐξ αὐτοῦ ἐνισχύεται ἡ ὀλιγοπωλιακή θέση τῶν παραδοσιακῶν πολιτικῶν καί κοινωνικῶν φορέων στήν «πολιτική ἀγορά» καί διά τῆς ἀναπαραγωγῆς τους, ἐπίσης, διασφαλίζεται τό ἀναγκαῖο καί ἐπιθυμητό μέγεθος τῶν (παθητικῶν) καταναλωτῶν γιά τά μέσα ἐνημέρωσης. Πρόκειται γιά μία διαδικασία συντήρησης καί ἐπαναβεβαίωσης τοῦ πολιτικοῦ status quo καί παρεμπόδισης τῆς ἀνάδυσης νέων καί ἐναλλακτικῶν (δυνητικά ἀνατρεπτικῶν) ἰδεολογικῶν ἀναφορῶν καί πολιτικῶν προτάσεων.

Ὁ ἐπιθετικός ἐτεροκαθορισμός ἔνθεν καί ἐκεῖθεν τῶν στάσεων καί τῶν δραστηριοτήτων τῶν πολιτικῶν καί ἰδεολογικῶν προσεγγίσεων, ὁ ὁποῖος παρατηρεῖται συχνάκις τήν πρόσφατη περίοδο καί ἔχει λάβει «μαζικές» διαστάσεις στό σύνολο τῶν ἐπικοινωνιακῶν καί κοινωνικῶν ἐκδοχῶν (διαφορετικῆς βεβαίως σκόπευσης καί σύνθεσης) συγκροτεῖ bullying (μία μορφή λεκτικῆς, συναισθηματικῆς, ψυχολογικῆς καί σωματικῆς βίας) καί ἐμποδίζει τήν ἀναγκαία (ἐθνική) σύνθεση καί ἐπίσης τήν πραγματική (ταξική) ἀντιπαράθεση, ἀμφότερες γονιμοποιητικού πολιτικοῦ χαρακτήρα (ὑπό τό πρῖσμα τῆς Ἱστορίας).

Πρόκειται γιά τή σύγχρονη καί βαρειὰ παθολογία τῆς πολιτικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς, ἡ ὁποία εἰσχωρεῖ βλαπτικά καί καταστροφικά στό σύνολο τῶν ἀνθρωπίνων δραστηριοτήτων (οἰκογένεια, κοινωνικός χῶρος, ἐπαγγελματικός περίγυρος, δημόσιος βίος). Βεβαίως, τό ψυχαναλυτικό ὑπόστρωμα τοῦ φαινομένου ὁδηγεῖ στό συμπέρασμα ὅτι ἡ ἐγκλωβισμένη βία, ἡ ὁποία ἐκφέρεται μέ τό bullying, ὑποκρύπτει τήν εἴσπραξη παρελθούσας ἀσκηθείσας βίας. Ὁ γνωστός δαιμονικός φαῦλος κύκλος. Ἡ χώρα πάσχει βαρέως στήν «καρδιά καί στό μυαλό» (τό φαινόμενο αὐτό εἶναι ἕνα ἀπό τά κύρια συμπτώματα) καί ἀμφότερες οἱ πλευρές τοῦ πολιτικοϊδεολογικοῦ φάσματος ἔχουν πληγεῖ μέ διαφορετικό τρόπο καί ἔνταση. Ἡ κατάσταση αὐτή ἔχει ἕναν κοινό παρονομαστή: τήν ἀποσυναρμολόγηση τῶν ἠθικῶν καί αἰσθητικῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ «ἐντός της Εὐρώπης», τῆς «ἀστικῆς» δημοκρατικῆς τάξης καί τῆς «ριζοσπαστικῆς» ἐκδοχῆς τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἰσότητας.

Πρόκειται γιά μία ὑπόθεση ἀμφοτερόπλευρης ἥττας, ἡ ὁποία προκαλεῖ φαινόμενα (ἐπικίνδυνου) μιθριδατισμοῦ, τῆς ὁποίας ἡ ἀποτροπή εἶναι ἀναγκαία καί ἐπείγουσα.



Ὁ κ. Γιάννης Κυριόπουλος εἶναι καθηγητής Οἰκονομικῶν τῆς Ὑγείας.



Πηγή: ΒΗΜΑ  15/8/2015


 
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.