Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Ποιότητα ζωῆς



(Ἡ παρακάτω ἐπιστολὴ γράφτηκε ἀπὸ τὸν Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται ὡς ἀστυνόμος στὴ Φουκουσίμα, καὶ ἐστάλη σὲ ἕναν φίλο του στὴν πατρίδα του.

Δημοσιεύθηκε στὸ New America Media στὶς 19 Μαρτίου. Ἀποτελεῖ μαρτυρία γιὰ τὴν δύναμη τοῦ πνεύματος τῶν Ἰαπώνων ἀλλὰ καὶ ἕνα ἐνδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωῆς κοντὰ στὸ κέντρο τῆς Ἰαπωνικῆς κρίσης, τὸ πυρηνικὸ ἐργοστάσιο τῆς Φουκουσίμα.

Ἡ ἐπιστολὴ μεταφράστηκε στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὸν ἀρχισυντάκτη τοῦ New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξὺ ἄλλων τοῦ East Eats West: Writing in Two Hemispheres.)



Ἀδελφέ μου,

Πῶς εἶσαι ἐσὺ καὶ ἡ οἰκογένειά σου; Τὶς τελευταῖες μέρες ἐδῶ ὅλα εἶναι ἕνα χάος. Ὅταν κλείνω τὰ μάτια μου, βλέπω νεκρὰ σώματα. Ὅταν τὰ ἀνοίγω, βλέπω πάλι νεκρὰ σώματα. Πρέπει ὅλοι μας νὰ δουλεύουμε 20 ὧρες τὴν ἡμέρα. Θὰ ἤθελα ἡ κάθε μέρα νὰ εἶχε 48 ὧρες, γιὰ νὰ συνεχίζουμε νὰ βοηθᾶμε καὶ νὰ σώζουμε τὸν κόσμο.

Εἴμαστε χωρὶς νερὸ καὶ ἠλεκτρικό, καὶ τὰ ἀποθέματα φαγητοῦ ἔχουν σχεδὸν ἐξαντληθεῖ. Καὶ μὲ τὸ ποὺ καταφέρνουμε νὰ μετακινήσουμε τοὺς πρόσφυγες ἀπὸ τὸ ἕνα σημεῖο στὸ ἄλλο, ἔρχονται καινούργιες διαταγὲς νὰ τοὺς πᾶμε ἀκόμα παραπέρα.

Αὐτὴ τὴ στιγμὴ βρίσκομαι στὴ Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριὰ ἀπὸ τὸ πυρηνικὸ ἐργοστάσιο. Ἔχω τόσα πολλὰ νὰ σοῦ πῶ, ποὺ ἂν τὰ ἔγραφα εἶμαι σίγουρος ὅτι θὰ ἔβγαινε ὁλόκληρο μυθιστόρημα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ συμπεριφορὲς σὲ στιγμὲς κρίσης.

Ὁ κόσμος ἔχει παραμείνει ἤρεμος. Ἡ αἴσθηση ἀξιοπρέπειας καὶ σωστῆς συμπεριφορᾶς ποὺ ἔχουν εἶναι πολὺ καλή, γι' αὐτὸ καὶ τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο ἄσχημα ὅσο θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι. Ἀλλὰ σὲ μία ἑβδομάδα ἀπὸ τώρα, δὲν μπορῶ νὰ ἐγγυηθῶ ὅτι θὰ εἴμαστε ἀκόμη σὲ θέση νὰ προσφέρουμε προστασία καὶ τάξη. Ἄνθρωποι εἶναι κι αὐτοί. Κι ὅταν ἡ πείνα καὶ ἡ δίψα ξεπεράσουν τὴν ἀξιοπρέπεια, τότε θὰ κάνουν, δὲν ξέρω, αὐτὸ ποὺ θὰ πρέπει νὰ κάνουν.

Ἡ κυβέρνηση προσπαθεῖ νὰ στείλει προμήθειες μέσω ἀέρος, τροφὴ καὶ φάρμακα, ἀλλὰ εἶναι σὰν νὰ ρίχνεις μία χούφτα ἁλάτι στὸν ὠκεανό.

Ἀδελφέ μου, μοῦ ἔτυχε καὶ κάτι πραγματικὰ συγκινητικό, μὲ ἕνα μικρὸ Ἰαπωνεζάκι, ποὺ ἔδωσε σὲ μένα τὸν ἐνήλικα μάθημα ζωῆς γιὰ τὸ πῶς νὰ συμπεριφέρομαι σὰν ἄνθρωπος.

Χθὲς τὸ βράδυ, μὲ ἔστειλαν σὲ ἕνα σχολεῖο νὰ βοηθήσω μία φιλανθρωπικὴ ὀργάνωση νὰ μοιράσει φαγητὸ στοὺς πρόσφυγες. Ἡ οὐρὰ ἦταν στριφογυριστὴ καὶ τεράστια.

Κάποια στιγμὴ ἐντόπισα ἕνα μικρὸ ἀγόρι, περίπου 9 ἐτῶν. Φοροῦσε ἕνα T-shirt καὶ ἕνα σορτσάκι. Τὸ κρύο ὅλο καὶ μεγάλωνε, καὶ τὸ ἀγοράκι ἦταν ἀκριβῶς στὸ τέλος τῆς οὐρᾶς. Σκέφτηκα ὅτι μέχρι νὰ ἔρθει ἡ σειρά του, δὲν θὰ ἔχει μείνει καθόλου φαγητό.

Πῆγα κοντά του καὶ τοῦ μίλησα. Μοῦ εἶπε ὅτι ἦταν στὸ σχολεῖο ὅταν ἔγινε ὁ σεισμός. Ὁ πατέρας του δούλευε ἐκεῖ κοντὰ καὶ ὁδηγοῦσε πρὸς τὸ σχολεῖο. Ὁ μικρὸς εἶχε ἤδη φτάσει στὸν μπαλκόνι τοῦ τρίτου ὀρόφου τοῦ σχολείου, ὅταν εἶδε τὸ τσουνάμι νὰ παρασύρει τὸ αὐτοκίνητο τοῦ πατέρα του. Τὸν ρώτησα γιὰ τὴν μητέρα του.

Εἶπε ὅτι τὸ σπίτι τους βρισκόταν ἀκριβῶς δίπλα στὴν παραλία καὶ ὅτι ἡ μητέρα καὶ ἡ μικρή του ἀδερφὴ τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ μὴν ἐπέζησαν. Γύρισε τὸ κεφάλι του ἀλλοῦ καὶ σκούπισε τὰ δάκρυά του ὅταν τὸν ρώτησα γιὰ τοὺς συγγενεῖς του.

Ὁ μικρούλης ἔτρεμε ἀπὸ τὸ κρύο καὶ ἔτσι ἔβγαλα καὶ τοῦ ἔδωσα τὸ μπουφὰν τῆς ἀστυνομίας ποὺ φοροῦσα. Τότε ἦταν ποὺ ἔπεσε ἡ σακούλα μὲ τὸ συσσίτιό μου. Τὸ σήκωσα καὶ τοῦ τὸ ἔδωσα. «Ὅταν ἔρθει ἡ σειρά σου, μπορεῖ νὰ ἔχει τελειώσει τὸ φαγητό. Πάρε τὴ μερίδα μου. Ἐγὼ ἔχω ἤδη φάει. Πάρε την νὰ τὴν φᾶς ἐσύ.»

Τὸ ἀγόρι πῆρε τὸ σακουλάκι καὶ ὑποκλίθηκε. Νόμιζα ὅτι θὰ ἔτρωγε ἀμέσως, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε. Πῆρε τὴ σακούλα μὲ τὸ φαγητὸ καὶ πῆγε καὶ τὴν ἐναπόθεσε στὴν ἀρχὴ τῆς γραμμῆς, ἐκεῖ ποὺ ἦταν συγκεντρωμένο ὅλο τὸ φαγητὸ γιὰ διανομή.

Σοκαρίστηκα. Τὸν ρώτησα γιατί δὲν ἔφαγε καὶ ἔβαλε τὴ σακούλα μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα φαγητά.

Καὶ μοῦ λέει: «Γιατί βλέπω πολλοὺς ἄλλους πολὺ πιὸ πεινασμένους ἀπὸ μένα. Ἂν τὴ βάλω ἐκεῖ τότε θὰ μοιραστεῖ ἰσότιμα.»

Ὅταν τὸ ἄκουσα αὐτὸ πῆγα καὶ στάθηκα παραπέρα, γιατί δὲν ἤθελα νὰ μὲ δεῖ ὁ κόσμος νὰ κλαίω. Ἡ κοινωνία ποὺ μπορεῖ νὰ ἐμφυσήσει σὲ ἕνα ἐννιάχρονο παιδὶ τὴν ἔννοια τῆς θυσίας γιὰ τὸ εὐρύτερο καλό, πρέπει νὰ εἶναι μία σπουδαία κοινωνία, σπουδαῖος λαός.

Σοῦ ἔγραψα δύο γραμμὲς γιὰ νὰ στείλω τὶς εὐχές μου σὲ σένα καὶ τὴν οἰκογένειά σου. Πρέπει νὰ ἐπιστρέψω στὴ βάρδια μου.

Ha Minh Thanh



(τὸ πρωτότυπο:http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php)
 
Τα σχόλιά σας
Το Θέμα είναι Όταν Κάνουμε Κάτι μία Ελεημοσύνη ας Πούμε σε έναν Άνθρωπο να Σκεφτόμαστε εάν Πραγματικά Αξίζει και δεν είναι Απάτη. Χρειάζεται Ιδιαίτερη Προσοχή Όσον Αφορά Αυτό με τους Επαίτες τους Ζητιάνους. Δυστυχώς Πολλοί από Αυτούς δεν είναι Άνθρωποι που Πραγματικά Έχουνε Ανάγκη αλλά το Κάνουνε Επάγγελμα και από Πίσω να Έχουνε Χρήματα που Ούτε Εσύ Μπορείς να το Φανταστείς και Ξαφνικά μόλις το Μαθαίνεις να σου Πέφτει ο Ουρανός στο Κεφάλι που Λέμε να Λές τι Κορόιδο που Πιάστηκα! Πρέπει να Είμαστε Αισιόδοξοι Βέβαια όχι Κατσούφηδες αλλά όχι να Είμαστε και Κορόιδα Δεν Αξίζει.

Κύρα Αλεξίου., 26 Μαίου 2011
Συμφωνώ ότι δεν κάνει καλό να δίνουμε λεφτά στα παιδάκια, μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να δουλεύεις, μπορείς και τα ζητάς και ζεις έτσι όλη την ζωή. Νομίζω όμως πως το θέμα του κειμένου δεν ήτανε περί των παιδιών μόνο. Η συμπεριφορά του παιδιού είναι προϊών της οικογένειας και κατ επέκταση της κοινωνίας που ζούνε. Τα παιδιά στην ηλικία 9 ετών δεν είναι πάντα αθώα μόνο και μόνο επειδή πρέπει να έχουν μια ψυχούλα τρυφερή από μόνα τους. Πόσες συμμορίες ανηλίκων υπάρχουν σε πολλές χώρες που σκοτώνουν εν ψυχρό; Πόσα παιδιά βασανίζουν τους συμμαθητές τους; Πόσα παιδιά κλέβουν; Έτσι τα έμαθαν. Είχαν ανάλογα παραδείγματα. Πριν κάποιες μέρες ένα δεκάχρονο παιδί πήρε το όπλο και σκότωσε τον πατέρα του, ένα τοπικό αρχηγό των Ναζί στην Καλιφόρνια, ΗΠΑ. Κακοποιημένο παιδί, βία παντού, αυτή την έμαθε και έπραξε ανάλογα. Και τώρα το δικάζουνε, ενώ οι κοινωνία και ανοχή του κακού πρέπει να δικαστεί. Ακραίο παράδειγμά, ΗΠΑ θα πείτε, αλλά ξεχάσαμε την Βέροια; Τον Αλεξ; … Από τη άλλη έχω διαβάζει ότι η συμπεριφορά των μεγάλων στην Ιαπωνία στις τραγικές μέρες αυτές ήτανε αξιοθαύμαστη. Οπότε το θέμα είναι ποιες αρχές έχουν οι οικογένειες που μεγαλώνουν τα παιδιά. Στις περισσότερες χώρες το μεγάλο πρόβλημα μετά από τις καταστροφές είναι οι λεηλασίες. Έτσι έμαθαν, να αρπάζουν τις ευκαιρίες… Η Ιάπωνες μπορεί να μην είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, αλλά φαίνεται ότι η διάκριση του καλού και κακού, η αγάπη και συμπαράσταση προς τον συνάνθρωπο και το κοινό έργο το ξέρουν καλά. Δεν ξέρω τα κίνητρα τους, αλλά αν στις στιγμές κρίσιμες συμπεριφέροντε έτσι… τι να πω…

Όλγα Κίτσου, 24 Μαίου 2011
Πολύ Ωραίο Κείμενο. Σε Κάνει να Δεις την Ζωή από μία πιο Αισιόδοξη Θετική Μεριά. Χρειαζόμαστε Όντως Όλοι Λίγοι Αισιοδοξία.Χριστός Ανέστη.

Kυριακή Καραμολέγκου, 24 Μαίου 2011
Οι καθαρές παιδικές ψυχές του κόσμου μας είναι η ελπίδα μας και η δύναμη μας.Το γέλιο τους είναι ο παράδεισός μας, το κλάμα τους η κόλασή μας.Οχι μόνο των δικών μας βιολογικών παιδιών μα όλων των παιδιών,ανεξαιρέτως."Τα παιδιά είναι παιδιά"..είναι όπως ακριβώς ο κόσμος μας- μικρά αλλά ταυτόχρονα πολύ μεγάλα. Στην χώρα μας υπάρχουν πολλά παιδιά που ζητιανεύουν.Επειδή εμείς απλά τα λυπόμαστε κάποιοι "μεγάλοι" απλώς τα εκμεταλεύονται.Ξέφεύγω απο το κυρίως θέμα αλλά Δεν έχω δει τόσα χρόνια μια καμπάνια στα ΜΜΕ για αυτό το ζήτημα.Φαίνεται τό θεωρουν αμελητέο.Άλλο όμως εργάζομαι/πουλάω και άλλο ζητιανεύω γιατί μου έκοψαν το χέρι ή είμαι μικρό και χαριτωμένο.Με αφορμή την ευαισθησία του παιδιού στην οποία αναφέρεται το κείμενο,και το κοριτσάκι που με πλησίασε με την παλάμη του ανοιχτή με θράσος,ας αναλογιστούμε για άλλη μια φορά την μεγαλύτερη των αρετών την διάκριση,και ας προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τέτοιους ακραίους συναισθηματισμούς. ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ... ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ !!!Το κοριτσάκι πάντως κατάλαβε καλά το ύφος μου,και δεν μου κάκιωσε,αντίθετα μου χαμογέλασε όπως και εγώ. Ελπίζω να συμφωνείτε με αυτό, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Γιώτα Βούλγαρη, 24 Μαίου 2011
Με έχει συγκλονίσει η κίνηση αυτή του μικρού. Όταν μάλιστα καθημερινά στους δρόμους βιώνω τις ατέλειωτες διαμάχες και σπρωξίματα σε ουρές, για να μπείς στις συγκοινωνίες, για να πληρώσεις στο σούπερ μάρκετ... Και όχι σε μια τέτοια ουρά που βγαίνει μέσα απο βιωτική ανάγκη πλέον, και κάτω απο τέτοιες συνθήκες! Πού βαδίζουμε άραγε;

Χαρά Σφυρή, 23 Μαίου 2011
Πολύ όμορφη χειρονομία γεμάτη αγάπη και αθωότητα. Ιστορίες μικρών παιδιών που χαρίζουν ελπίδα και σιγουριά πως ο κόσμος έχει ακόμα Χριστό μέσα του. Άλλωστε ο Κύριος έλεγε αφήστε να παιδιά να έλθουν σε μένα. Καθημερινά βλέπω μέσα μου πως πρέπει να αποφασίζουμε σε ότι κάνουμε ή πως θα κινούμαστε με απλότητα και καλοσύνη ή θα μπούμε σε μια λογική που επικρατεί πως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρότερο. Έτσι διαλέγουμε ή τον Χριστό και παλεύουμε για το καλό ή χανόμαστε στον τόσο σκληρό κόσμο των μεγάλων.

Όλγα Πλουσή, 23 Μαίου 2011
Αξιοζήλευτες ψυχές, αξιοζήλευτη κοινωνία που μεγαλώνει παιδία με τέτοιο ήθος, «σκάνδαλο» για την Αθήνα που στα βράχια της κήρυξε ο ίδιος Απόστολος Παύλος και ενώ εδώ και 2000 χρόνια έχουμε δεχτεί το λόγο το Χριστού και ζούμε πλέων στο φως της Ανάστασης, έχουμε την ορθή πίστη και γνώση, η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στο φως και προτιμά το σκοτάδι. Η Ελλάδα με τόσους Αγίους που πέρασαν, με τόση χάρη που δέχτηκε, που φιλοξενεί στο έδαφός της το Περιβόλι της Παναγίας, μια χώρα που μπορούσε να είναι φωστήρας των πολλών, βρίσκεται σε πτώση, και δακρύζουμε όταν ακούμε τέτοιες ιστορίας σαν αυτή με το μικρό Ιαπωνεζάκι, διότι για μας είναι ένα όνειρο μακρινό. Ο Θεός ας ενδυναμώνει την Ιαπωνία στις δοκιμασίες του σεισμού, του τσουνάμι και της Φουκοσίμας, και την Ελλάδα στις δοκιμασίες της σκληροκαρδίας, του βολέματος και της άρνησης του Χριστού.

Όλγα Κίτσου, 22 Μαίου 2011
Η Άποψή μας



Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.