Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Οἱ γυαλένιες



Τοῦ Δημήτρη Παξινοῦ

Καλοκαίρι στη Λευκάδα, μεγάλη η μέρα, μεγάλη και η αγωνία να τη γεμίζουμε ευχάριστα. Μπάνιο δεν μπορούσαμε να πάμε μόνοι, κι όταν βρισκόταν να μας φορτωθεί κάποιος μεγαλύτερος, όπως ο ξάδελφός μας Κώστας, το μετάνιωνε και δεν έβλεπε την ευκαιρία να μας ξεφορτωθεί. Ημασταν, λέει, πολύ ζωηροί και έπρεπε να αφιερώνει τον χρόνο του αποκλειστικά σε εμάς. Κι έτσι δεν είχε χρόνο, λέγαμε εμείς, να φλερτάρει πότε με τη μία, πότε με την άλλη. Ηταν γόης, εδώ που τα λέμε.

Και τώρα, τι κάνουμε. Ετσι, με τα σορτσάκια και τη φανελίτσα ξεκινούσαμε για τους αγρούς να κόψουμε τζίτζιφα και μελίκοκα. Πάντα με τον φόβο να μας δει κάποιος – «ε, μωρέ, γιατί κόβετε τα μελίκοκα;», τα οποία, σημειωτέον, δεν τους χρησίμευαν σε τίποτα. Γυρνούσαμε στην έδρα μας θριαμβευτές, με τα αποτελέσματα της εκστρατείας μας να είναι ορατά στην παραφουσκωμένη φανέλα μας. Γιατί εκεί αποθηκεύαμε όσα δεν μπορούσαμε να καταναλώσουμε με τη μία.

Γι’ αυτό δίναμε μεγαλύτερη σημασία μόνο στην πόλη και στα σοκάκια της, που τα ξέραμε με κάθε λεπτομέρεια. Δεν είχε απλωθεί τόσο η Λευκάδα και έτσι μας ήταν πιο βολικά. Ημασταν οι κατακτητές της. Κι όταν μπορούσαμε, παίζαμε πόλεμο με αυτοσχέδια ξύλινα όπλα. Στρατολόγηση μελών γινόταν βασικά από τις ενορίες. Κι όταν ήταν έτοιμη η ομάδα της ενορίας, επιτίθετο με αλαλαγμούς ινδιάνικους κατά της άλλης.

Η μάχη δεν κρατούσε πάνω από πέντε λεπτά και το λάφυρο συνήθως ήταν κανένα ξύλινο σπαθί ή κοντάρι, από τα άφθονα καλάμια που υπήρχαν ή από τις φοινικιές.

Σαν κατακτητές, όμως, των στενοσόκακων δεν ήμασταν ικανοποιημένοι. Πολύς ο αδιάθετος χρόνος. Ετσι, η μεγάλη μας ενασχόληση ήταν το παιχνίδι με τις μπάλες ή γκαζές, όπως τις έλεγαν στην Αθήνα, τις γυαλένιες, όπως τις προτιμούσαμε.

Ηταν διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών, εξωτερικά και εσωτερικά, μικρές ή μεγαλύτερες, συνήθως ανόμοιες, τις οποίες τοποθετούσαμε σε μία γραμμή, και ο καθένας μας από μια απόσταση προσπαθούσε να τις πετύχει, να σημαδέψει τη «μάνα», που ήταν πρώτη στη σειρά.

Αν ο στόχος ήταν πετυχημένος, έπαιρνες όλες τις μπίλιες που βάζαμε όλοι αναλογικά και με τη σειρά. Εγώ τις είχα σε μια πάνινη σακούλα και μου άρεσε πολύ να τις μαζεύω. Είτε μέσω του παιχνιδιού, είτε μέσω ανταλλαγής, είτε μέσω αγοράς. Τις δείχναμε και τις καμαρώναμε. Αψογα σχεδιασμένες και διαφορετικής υφής, αποτελούσαν τη βασική μας ενασχόληση.

Γυρνούσαμε τα σοκάκια κι όπου γινόταν παιχνίδι, το σύνηθες, λαμβάναμε μέρος. Οι πολεμικές αναμετρήσεις ήταν σε ανακωχή και κυκλοφορούσες χωρίς τον φόβο της αιχμαλωσίας.

Το ίδιο περίπου συνέβαινε με τις φιγούρες, που συνήθως από τη μία πλευρά ήταν τα κράτη με την αναγραφή της πρωτεύουσας, της έκτασης, του πληθυσμού της, της κύριας παραγωγής προϊόντων κ.λπ. και η άλλη πλευρά ήταν κενή.

Ετσι μάθαμε και τη γεωγραφία για όλες τις ξένες χώρες, που κατά το πλείστον αγνοούσαμε. Μαζευόμασταν κι όποιος πήγαινε πιο κοντά στη γραμμή που χαράζαμε, ξεκινούσε πρώτος το τίναγμα των χαρτιών, λέγοντας αν προτιμάει τα κόκκινα (φιγούρα) ή το άσπρο. Κι όσα έπεφταν με το κόκκινο ή άσπρο πάνω, τα έπαιρνε. Και το ίδιο συνέβαινε συνέχεια. Ολοι σχεδόν λέγαμε «κόκκινα» και μόνο ο ξάδελφός μου ο Ντίνος έλεγε «άσπρα», κι όταν έπεφταν όλα κόκκινα μονολογούσε ζοχαδιασμένος «μωρέ, κάποιος με καταράστηκε».

Αλλο παιχνίδι, λίγο παράτολμο όμως, ήταν το κορώνα γράμματα, που οι συμμετέχοντες έβαζαν από ένα φράγκο ή τάλιρο, καθένας με τη σειρά τα έστριβε στον αέρα και ανάλογα με το τι έπεφτε, κέρδιζε ή έχανε. Αρχή του τζόγου, όπου οι κατεργάρηδες υπήρχαν και τότε που το στρίψιμο δεν ήταν κανονικό.

Αυτά και άλλα περισσότερα σκαρφιζόμασταν εκείνες τις μέρες τις καλοκαιριάτικες, μέχρι να μεγαλώσουμε και να συμμετέχουμε μόνοι μας στο μπάνιο, να βγαίνουμε και να ξεσκάμε.

* Ο κ. Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ.


Πηγή: Ἐφημερίδα Καθημερινή 25/8/2019 
Τα σχόλιά σας
Ενα συναίσθημα ζεστασιάς, ξεγνοιασιάς, μια γαλαζοπράσινη αίσθηση, ήλιος, ζουζούνια... Παιδική χαρά, οχι ο τόπος, αλλα ο τρόπος... Κατι πολυ γλυκό... Κατι σαν όνειρο που μόνο αίσθηση εχεις και δεν μπορεις να περιγράψεις... Αν και κορωνα γράμματα με κατέβασαν λίγο απο τα σύννεφα... Μετα έρχεται εικόνα των παιδιών του τωρα των πόλεων με τα ατελείωτα κινητά και ταμπλετ... Εικονικά παιχνίδια, εικονικές σχέσεις...εικονικές γυαλενιες... Οχι ολα τα παιδιά βεβαια, αλλα πολλα, παρα πολλα... Και οχι μόνο παιδιά...

Κιτσου Ολγα, 27 Αυγούστου 2019
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης