Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ψηφοφορια 1
Ποιὸ βίωμα εἶναι πιὸ οἰκεῖο γιὰ σᾶς;
Μετέχουμε σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας
Ἡ νηστεία βοηθᾶ νὰ ξεκολλήσει τὸ μυαλό μας ἀπὸ τὰ γήινα πράγματα
Στὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ γεμίσει τὸν χρόνο του μὲ προσευχὴ
Ψηφοφορια 2
Τὶ εἶναι γιὰ σᾶς οἱ διακοπές
Ξεκούραση, ἀνανέωση, φυγὴ ἀπὸ τὴν καθημερινότητα
Ἐπαφή μὲ τὴν φύση, μὲ μιὰ πιὸ ἁπλή ζωή
Συνάντηση μὲ συγκεκριμένα πρόσωπα
Ἀφορμή γιὰ πιὸ μαζεμένη πνευματική ζωή
Παραίτηση ἀπὸ δεσμὰ καθημερινότητας καὶ ἐλευθερία κινήσεων
Γιὰ ὅσους εἶναι γεννημένοι μεταξὺ 1950-1980





Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν ξέρω πῶς καταφέραμε νὰ ἐπιβιώσουμε. Ἤμαστε μιὰ γενιὰ σὲ ἀναμονή: περάσαμε τὴν παιδική μας ἡλικία περιμένοντας. Ἔπρεπε νὰ περιμένουμε δύο ὧρες μετὰ τὸ φαγητὸ πρὶν κολυμπήσουμε, δύο ὧρες μεσημεριανὸ ὕπνο γιὰ νὰ ξεκουραστοῦμε καὶ τὶς Κυριακὲς ἔπρεπε νὰ μείνουμε νηστικοὶ ὅλο τὸ πρωὶ γιὰ νὰ κοινωνήσουμε.

Ἀκόμα καὶ οἱ πόνοι περνοῦσαν μὲ τὴν ἀναμονή…

Κοιτάζοντας πίσω, εἶναι δύσκολο νὰ πιστέψουμε ὅτι εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί… Ἐμεῖς ταξιδεύαμε σὲ αὐτοκίνητα χωρὶς ζῶνες ἀσφαλείας καὶ ἀερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 καὶ 12 ὡρῶν, πέντε ἄτομα σὲ ἕνα Φιατάκι καὶ δὲν ὑποφέραμε ἀπὸ τὸ «σύνδρομο τῆς τουριστικῆς θέσης». Δὲν εἴχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια καὶ μπουκάλια φαρμάκων ἀσφαλείας γιὰ τὰ παιδιά…

Ἀνεβαίναμε στὰ ποδήλατα χωρὶς κράνη καὶ προστατευτικά, κάναμε ὠτο-στόπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρὶς δίπλωμα. Οἱ κούνιες ἦταν φτιαγμένες ἀπὸ μέταλλο καὶ εἶχαν κοφτερὲς γωνίες.

Ἀκόμα καὶ τὰ παιχνίδια μας ἦταν βίαια. Περνάγαμε ὧρες κατασκευάζοντας αὐτοσχέδια αὐτοκίνητα γιὰ νὰ κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σὲ κάποια κατηφόρα καὶ μόνο τότε ἀνακαλύπταμε ὅτι εἴχαμε ξεχάσει νὰ βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριὰ γαϊδούρα» καὶ κανείς μας δὲν ἔπαθε κήλη ἢ ἐξάρθρωση…

Βγαίναμε ἀπὸ τὸ σπίτι τρέχοντας τὸ πρωί, παίζαμε ὅλη τὴ μέρα καὶ δὲν γυρνούσαμε στὸ σπίτι παρὰ μόνο ἀφοῦ εἶχαν ἀνάψει τὰ φῶτα στοὺς δρόμους. Κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μᾶς βρεῖ. Τότε δὲν ὑπῆρχαν κινητά. Σπάγαμε τὰ κόκκαλα καὶ τὰ δόντια μας καὶ δὲν ὑπῆρχε κανένας νόμος γιὰ νὰ τιμωρήσει τοὺς «ὑπεύθυνους»

Ἀνοίγανε κεφάλια ὅταν παίζαμε πόλεμο μὲ πέτρες καὶ ξύλα καὶ δὲν ἔτρεχε τίποτα. Ἦταν κάτι συνηθισμένο γιὰ παιδιὰ καὶ ὅλα θεραπεύονταν μὲ λίγο ἰώδιο ἢ μερικὰ ράμματα… Δὲν ὑπῆρχε κάποιος νὰ κατηγορήσεις παρὰ μόνο ὁ ἑαυτός σου. Εἴχαμε καυγάδες καὶ κάναμε καζούρα ὁ ἕνας στὸν ἄλλος καὶ μάθαμε νὰ τὸ ξεπερνᾶμε.

Τρώγαμε γλυκὰ καὶ πίναμε ἀναψυκτικά, ἀλλὰ δὲν ἤμασταν παχύσαρκοι. Ἴσως κάποιος ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἦταν χοντρὸς καὶ αὐτὸ ἦταν ὅλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερὸ ἢ ἀναψυκτικὰ ἢ ὁποιοδήποτε ποτὸ καὶ κανένας μας δὲν ἔπαθε τίποτα. Καμιὰ φορὰ κολλάγαμε ψεῖρες στὸ σχολεῖο καὶ οἱ μητέρες μας τὸ ἀντιμετώπιζαν πλένοντάς μας τὸ κεφάλι μὲ ζεστὸ ξύδι..

Δὲν εἴχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικὰ κανάλια, βιντεοταινίες μὲ ἦχο surround, ὑπολογιστὲς ἢ Ιnternet. Ἐμεῖς εἴχαμε φίλους… Κανονίζαμε νὰ βγοῦμε μαζί τους καὶ βγαίναμε.. Καμιὰ φορὰ δὲν κανονίζαμε τίποτα, ἁπλὰ βγαίναμε στὸ δρόμο καὶ ἐκεῖ συναντιόμασταν γιὰ νὰ παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, ἀμπάριζα… μέχρι ἐκεῖ ἔφτανε ἡ τεχνολογία. Περνούσαμε τὴ μέρα μας ἔξω, τρέχοντας καὶ παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας ἀπὸ ξύλα..

Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερὸ κατευθείαν ἀπὸ τὴ βρύση, ὄχι ἐμφιαλωμένο, καὶ κάποιοι ἔβαζαν τὰ χείλη τους πάνω στὴ βρύση. Κυνηγούσαμε σαῦρες καὶ πουλιὰ μὲ ἀεροβόλα στὴν ἐξοχή, παρὰ τὸ ὅτι ἤμασταν ἀνήλικοι καὶ δὲν ὑπῆρχαν ἐνήλικοι γιὰ νὰ μᾶς ἐπιβλέπουν.

Πηγαίναμε μὲ τὸ ποδήλατο ἢ περπατώντας μέχρι τὰ σπίτια τῶν φίλων καὶ τοὺς φωνάζαμε ἀπὸ τὴν πόρτα. Φανταστεῖτε το! Χωρὶς νὰ ζητήσουμε ἄδεια ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, ὁλομόναχοι ἐκεῖ ἔξω στὸ σκληρὸ αὐτὸ κόσμο! Χωρὶς κανέναν ὑπεύθυνο! Πῶς τὰ καταφέραμε;

Στὰ σχολικὰ παιχνίδια συμμετεῖχαν ὅλοι καὶ ὅσοι δὲν ἔπαιρναν μέρος ἔπρεπε νὰ συμβιβαστοῦν μὲ τὴν ἀπογοήτευση. Κάποιοι δὲν ἦταν τόσο καλοὶ μαθητὲς, ὅσο ἄλλοι, καὶ ἔπρεπε νὰ μείνουν στὴν ἴδια τάξη. Δὲν ὑπῆρχαν εἰδικὰ τέστ γιὰ νὰ περάσουν ὅλοι… Τί φρίκη!

Κάναμε διακοπὲς τρεῖς μῆνες τὰ καλοκαίρια καὶ περνούσαμε ἀτελείωτες ὧρες στὴν παραλία χωρὶς ἀντηλιακὴ κρέμα μὲ δείκτη προστασίας 30 καὶ χωρὶς μαθήματα ἱστιοπλοΐας, τένις ἢ γκόλφ… Φτιάχναμε ὅμως φανταστικὰ κάστρα στὴν ἄμμο καὶ ψαρεύαμε μὲ ἕνα ἀγκίστρι καὶ μιὰ πετονιά. Ρίχναμε τὰ κορίτσια κυνηγώντας τα, ὄχι πιάνοντας κουβέντα σὲ κάποιο chat room.

Εἴχαμε ἐλευθερία, ἀποτυχία, ἐπιτυχία καὶ ὑπευθυνότητα καὶ μέσα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ μάθαμε καὶ ὡριμάσαμε.

Ἂν ἐσὺ εἶσαι ἀπὸ τοὺς «παλιούς»… συγχαρητήρια! Εἶχες τὴν τύχη νὰ μεγαλώσεις σὰν παιδί…



Πηγή: VatopaidiFriend



 


Τα σχόλιά σας
Δεν το περιμενα ποτε μου, πως καποιος αγνωστος θα μποροθσε να μου περιγραψη ακριβως τα νεανικα που χρινια με τετοια λεπτομερεια. Ακομη ενα μου θυμαμαι ειναι οτι κατα τις 6¨30 το απογευμα ολοι συναντιομαστε ολοες οι οικογενειες στην γειτοινικην μας εκκλησια και ποτε κανεις δεν ειχε κανενα προβλημα να κατηγοριθη για πλυση εγκεφαλου της νεας γενεας. Με απειρη λησμονια... :-( Πολυχρονης Οικονομου

Πολυχρονης Οικονομου, 19 Ιανουαρίου 2011
Σπύρο συμφωνώ με ότι λές. Νά όμως βρε συ μου λείπει αυτή η ξεγνοιασιά. Ξέρω μεγαλώσαμε κι έχουμε άλλες ευθύνες όμως θα θελα να είχα τότε το μυαλό που έχω τώρα. Όμως δεν θα ήμουν παιδί τότε. Δόξα τον Θεό, ζήσαμε όμορφα μαζί με άλλα παιδιά κι όχι μοναχικά όπως τα περισσότερα σημερινά παιδιά. λυπάμαι και εύχομαι να καταλάβουν πόσο λάθος κάνουν που δεν έχουν την ομαδικότητα που μάθαμε εμείς.

Καλλιόπη, 9 Δεκεμβρίου 2010
Η Καλλιόπη έγραψε: "Να ήμουν ξανά παιδί....". Αγαπητή Καλλιόπη είσαι παιδί και μόνο που το λες. Μην το αρνείσαι στον εαυτό σου και απελευθερώσου. Στην προσπάθειά σου, θα βρεις δίπλα σου άλλο ένα παιδί. Θα σου πει πως λέγεται Ιησούς. Μην το κοροϊδέψεις... Απλά πιάστου το χέρι... Γεννήθηκα το 1975. Έζησα όλα αυτά και πολλά περισσότερα. Ευτυχώς η δυστυχώς έζησα στη συνέχεια την έκρηξη της τεχνολογίας, των ΗΥ, της ιδιωτικής τηλεόρασης, του internet. Αυτό που βλέπω σήμερα σαν 35άρης είναι οτι εκείνη η ζωή και φυσικά εκείνοι οι γονείς και εκπαιδευτικοί, με έμαθαν να ξεχωρίζω. Έτσι σήμερα ενω είμαι βουτηγμένος στην τεχνολογία, μπορώ και διακρίνω το σωστό απο το λάθος, το καλό απο το κακό. Όπως όλοι οι νέοι πέρασα κι εγώ διάφορες δύσκολες και ψυχοφθόρες καταστάσεις, όπως και περνάω. Εκείνη η παιδική ζωή όμως μου είχε μάθει να τις ξεπερνάω. Με έναν καλό πνευματικό, με την οικογενειακή αγάπη και κατανόηση, με τη θωράκηση του ίδιου του εαυτού μου, με αξίες και ιδανικά. Σήμερα παρατηρώ τα σημερινά παιδιά, τις οικογένειες και λυπάμαι. Κάποτε το να πηγαίνεις στην εκκλησία σαν παιδί ήταν φυσικό. Όλοι πηγαίναμε. Τώρα είναι ντροπή, γιατί αυτό μας περνάνε, αυτό θέλουν κάποιοι "εκσυγχρονιστές". Φυσικά και η εκκλησία έχει τα αρνητικά της σαν δομή και σαν οργάνωση αλλά και ατομικά κυρίως. Και εκεί χτυπάνε οι επιτήδειοι. Κανένας δεν μαθαίνει στα παιδιά οτι πάμε εκκλησία να προσευχηθούμε και να μετέχουμε στα Μυστήρια, ακόμα και αν ο λειτουργός είναι ο χειρότερος Χίτλερ. Το κατηχητικό είναι ντροπή επίσης. Δεν είναι in! Ενώ είναι in η τηλεοπτική αποχαύνωση, η πορνογραφία, η απογλωσσοποίηση και αποιστοριοποίησή μας. Ευτυχώς γεννήθηκα το 1975...

Θεοδωράτος Σπύρος, 8 Δεκεμβρίου 2010
Εγώ Πάλι δεν είμαι από τα Παιδιά που Γεννηθήκανε μεταξύ 1950 -1980 Νοιώθω όμως Τυχερή Γεννήθηκα τρία χρόναι μετά από το 1980 το 1983. Μπορώ να πώ Νοιώθω Λιγάκι πιο Τυχερή γιατί τα Πράγματα εννοώ Κοινωνικά και Πολιτικά ήταν Καλλίτερα από τΙς Δεκαετίες 1950-1980. Μεγάλωσα και εγώ με Αλάνες Ήμουνα στην Εξοχή Όντως Αναπολώ Πολύ τα Παιδικά μου Χρόνια. Θα Κάνω ότι είναι Δυνατόν τα Δικά μου Παιδιά εάν με Αξιώσει ο Θεός να Κάνω να μην τα Μεγαλώσω Στερημένα αλλά να τους Μεταφέρω κατά Δύναμη ότι Καλό εγώ Πήρα. Αυτά που Πέρασα στην Παιδική μου Ηλικία είναι στα Αλήθεια Εφόδια στο να Μεγαλώσω τα Δικά μου Παιδιά. Και Κάτι Τελευταίο όσο και εάν οι Εποχές έχουνε Αλλάξει εάν Πιστεύεις Κάτι Πραγματικά μπορείς να το Δώσεις και Τώρα Τίποτα δεν Πάει Χαμένο εάν Έχεις τον Τρόπο και Αξίζει αυτό Μένει στο Κάτω Κάτω!!!

Κυριακή Καραμολέγκου, 2 Δεκεμβρίου 2010
Πραγματικά πολύ ωραίο κείμενο, το οποίο μας δείχνει ξεκάθαρα για ακόμη μία φορά πως στη σημερινή κοινωνία τα παιδιά δε μεγαλώνουν όπως θα ‘πρέπε. Αφού και οι μεγάλοι δε ζουν όπως ζούσαν οι παλαιότεροι άνθρωποι, το ίδιο θα μεγαλώσουν και τα παιδιά. Και οι μεγάλοι άνθρωποι παλιά περνούσαν μεγάλο μέρος της ημέρας έξω από το σπίτι. Στα χωράφια, στα καφενεία, στα δρομάκια έξω από τα σπίτια, στις κοινές αυλές, όλοι μαζί μια παρέα. Και τότε έβρισκαν χρόνο οι άνθρωποι και να βρεθούν με τους άλλους και να βρεθούν με το Θεό. Σήμερα, κλεισμένοι στα σπίτια μας γιατί δε βρίσκουμε χρόνο ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο; Άραγε τι παιδικά χρόνια θα αναπολούν τα σημερινά παιδιά όταν μεγαλώσουν; Βέβαια το παιδί, οπλισμένο με χαρίσματα φυσικά, βρίσκει και σήμερα τρόπους να χαρεί, να παίξει, να συνδημιουργήσει, να κάνει φίλους. Όμως τι κρίμα που, λόγω των σύγχρονων συνθηκών, όλα αυτά τα βιώνει σε πολύ μικρότερη έκταση και ένταση συναισθημάτων και τελικά πολλές φορές ζει μια παιδικότητα φτωχή, λίγη, ενίοτε βαρετή και άρα εύκολα την απεμπολεί, μήπως και βρει χαρά στον κόσμο των μεγάλων. Άλλά μάταια.

Μαρία Βαϊτση, 29 Νοεμβρίου 2010
Ο ανιψιός μου γεννήθηκε το 1999,μεγαλώνει στον Άλιμο και τα καλοκαίρια έρχεται στην Ύδρα.Όταν ήταν τριών χρονών τον βοήθησα να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο σχετικά χαμηλό,και αργότερα σε ένα πιο ψηλό,μέχρι που σκαρφαλώσαμε μαζί,και να αγγίζει και να μυρίζει τον κορμό ,τα λουλούδια ,το χώμα.Οι αισθήσεις της αφής και της όσφρησης είναι υποτιμημένες στον καιρό μας.Τα χριστούγεννα θα έρθει λοιπόν ο Θοδωρής να μας πει τα κάλαντα,να μας κάνει θελήματα,να μαλώσουμε γιατί δεν εννοεί να με φωνάζει θεία,να παίξει ποδόσφαιρο και με τα παιδιά αλλά και με αυτό το μηχάνημα που δεν το αποχωρίζεται όπως εμείς οι μεγάλοι το κινητό μας, όμως, το παρατάει με μεγάλη του χαρά, προκειμένου,να πάμε μια βόλτα μέχρι το νεκροταφείο,να τραγουδήσουμε ,να ζωγραφίσουμε,να κάνουμε κατασκευές,να πιάσουμε αχινούς ,να κάνουμε προσευχή στη θάλασσα κοντά ,να πει το Πάτερ ημών και εγω το Αξιον Εστί. θα διαβάσει Λοχαγο Μαρκ ,οπως διάβαζα και εγω και Αστεριξ,και Αρκά και θα ακούσει Θεοδωράκη και Άσιμο,και Αρλέτα,Μαχαιρίτσα και ξαφνικά θα αναφέρθει σε κάποιον Μελλά νομίζω,και θα μου τραγουδήσει έναν στίχο και θα με αναγκάσει να του πω - μα τι είναι πάλι αυτό;Θα ανεβούμε στο μοναστήρι του προφήτη Ηλία και θα μείνει άγρυπνος μέχρι αργά παίζοντας τριγύρω με τα άλλα παιδια,θα κοιμηθεί λίγο στο κελί και τα ξημερώματα θα κοινώνήσει.Όταν ο θοδωρής μέγαλώσει θα νόσταλγεί αυτά τα χρόνια της ξενοιασιάς όπως όλοι οι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη γη που ευτύχησαν να έχουν γονείς ή εστώ συγγενείς που να ασχολήθηκαν μαζί τους ουσιαστικά.Ακόμα υπάρχουν τέτοιοι και στο χέρι μας είναι να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Γιώτα Βούλγαρη, 29 Νοεμβρίου 2010
Να ήμουν ξανά παιδί....

Καλλιόπη, 29 Νοεμβρίου 2010
Καλά βρε Filio που μεγάλωσες; Μέσα στο κέντρο της Αθήνας εγώ με αμπάριζα, ζολί, κρυφτόκουτο, γκαζάκια, τσιγκάκια, αγαλματάκια και πολλά άλλα παιχνίδια στην γειτονιά με αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά- και οι γείτονες να μας φωνάζουν να μην χτυπάμε τα αμάξια τους με την μπάλα :-) αλλά και στην πλατεία της γειτονιάς πηγαίναμε. Δεν συμφωνώ οτι δεν υπάρχουν πλατείες. Απλά νομίζω οτι οι γονείς τώρα είναι πολύ απασχολημένοι και δεν έχουν χρόνο να ξεκουνίσουν και να δείξουν στα παιδιά τους τα τόσα παιχνίδια που παίζαμε κι εμείς. Έχουν μέσα τους έναν μόνιμο φόβο για τον κόσμο και το μεταδίδουν στα παιδιά. Δεν τα αφήνουν και συνεχώς τα φωνάζουν : μη θα χτυπήσεις. Ε, και λοιπόν; τα πόδια μου ήταν συνεχώς με σημάδια απο τα πεσήματα :-))  Ή πάνε και μένουν σε μέρη που είναι τόσο μακρυνά απο άλλους κατοίκους και λένε μετά : δεν υπάρχουν παιδάκια να παίξουν... Ο χρόνος φταίει; το άγχος; ή εμείς τελικά; 

Κυριακή Λιλιοπούλου, 26 Νοεμβρίου 2010
Τότε ποιός μας έβαλε το άγχος, τον φόβο σήμερα; Γιατί έχουμε εξελιχθεί σε αγχωτικοί όλοι εμείς που περάσαμε ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Αυτά τα χρόνια ίσως τα πέρασαν παιδιά που ζούσαν στην επαρχία πιο πολύ, γιατί εμείς...τα παιδιά των πόλεων, δεν κυνηγούσαμε πουλιά, ούτε τρέχαμε με τα ποδήλατα. Παίζαμε βέβαια στις γειτονιές...αλλά δεν ήταν τόσο πυκνοκατοικημένες όσο σήμερα, δεν είχαν διπλο-παρκαρισμένα αυτοκίνητα...έβλεπες πεζοδρόμια...υπήρχαν.... Σήμερα δεν υπάρχουν, ούτε πεζοδρόμια, ούτε πάρκα, ούτε κούνιες.... Σήμερα κυριαρχεί, ο φόβος, η ανασφάλεια, και τα παιδιά αντί να τρέχουν με ποδήλατα, τρέχουν στα φροντιστήρια.....

Filio, 25 Νοεμβρίου 2010
Αλησμόνητα χρόνια. Γεμάτα κέφι και ζωντάνια. Χαρήκαμε ώς παιδιά. Αχ... μακάρι να μπορούσαν να ζήσουν έτσι και τα σημερινά παιδιά... Υπέροχα χρόνια... :-)

Κυριακή Λιλιοπούλου, 25 Νοεμβρίου 2010
Η Άποψή μας
 

Bookmark and Share
Δείτε προηγούμενες παρεμβάσεις
Ελάτε να συζητήσουμε
Ονοματεπώνυμο *

Email *

Το μήνυμά σας *

Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά

Ἡ Θεία Λειτουργία

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ἡ θεία Λειτουργία, σὰν δημόσιο ἔργο, γίνεται γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ λαό. Γιατί δὲν λειτουργοῦν μόνοι τους οὔτε μυστικὰ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ κάθε φορὰ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἱερεῖς του τελοῦν τὴ θεία Λειτουργία. Ὅταν λέμε λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐννοοοῦμε χωριστά τοὺς λαϊκοὺς ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς λαϊκοὺς καὶ τοὺς κληρικοὺς· ὅλοι μαζὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ εἴμαστε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.