Ὁ καλόγερος καὶ τὸ περιβάλλον
Πρὶν ἀπὸ καμιὰ δεκαπενταριὰ χρόνια, μία παρέα θεσσαλονικιῶν καὶ ἀθηναίων δημοσιογράφων βρέθηκε γιὰ ἕνα τριήμερο στὸ Ἅγιο Ὅρος καὶ διανυκτέρευσε σὲ ἕνα κελί, ποὺ κρατοῦσε ἕνας μοναχός. Στὴν ὁλονύχτια κουβεντούλα, ἐπὶ παντός του ἐπιστητοῦ, ὁ γερό-μοναχὸς (παλιὸς ἀντάρτης τοῦ ΕΛΑΣ, ποὺ διέφυγε στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ χρόνια καὶ ἐπέστρεψε νὰ τελειώσει τὴ ζωὴ του στὸ μέρος πού εἶχε βρεῖ προσωρινὸ καταφύγιο στὸν ἐμφύλιο) ἔθεσε στὴν παρέα τὸ ἐρώτημα: Ποιὸ θὰ εἶναι τὸ μεγάλο πρόβλημα πού θὰ βρεῖ μπροστὰ του ὁ παγκόσμιος καπιταλισμὸς τὰ ἑπόμενα χρόνια;
Ἡ σταύρωση νικᾶ τόν θάνατο
Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στο Σταυρὸ δέν εἶναι µιά ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως µετὰ τὴν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στο Σταυρὸ εἶναι µιά νίκη. Νίκη τίνος πράγµατος; Μόνο µία ἀπαντήση µπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώµενης ἀγάπης. «Κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη...ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην» (Ἆσµα Ἀσµ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρὸς µᾶς δείχνει µιάν ἀγάπη πού εἶναι δυνατὴ σὰν τὸ θάνατο, µιάν ἀγάπη ἀκόµη πιὸ δυνατή.
Ἡ Ἀνάσταση ὡς µεταµόρφωση
Ὁλόκληρη ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν βασίζεται σ’ ἕνα γεγονός: στήν Ἀναστάση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Κι ὅλη ἡ ἀνθρώπινη χαρὰ στηρίζεται σ’ ἕνα γεγονὸς, στήν «ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως». Καί πῶς µπορεῖ νά εἶναι ἀλλιῶς, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισµοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἱστορία ἑνὸς καὶ µοναδικοῦ Θαύµατος, τοῦ θαύµατος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γεγονός πού ὅλες οἱ καρδιές πού ἀγαποῦν τὸ Χριστὸ τὸ ζοῦν ἀχώριστα ἀπὸ Ἐκεῖνον, κάθε µέρα, κάθε ὥρα, κάθε στιγµὴ καὶ περισσότερο, µέχρι τὴν ἔνδοξο Παρουσία Του καὶ πάλι. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἐλπίδα εἶναι µάταιο νά πιστεύει κανεὶς σ’ Αὐτόν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδεολόγηµα οὔτε φιλοσοφία. Εἶναι νίκη τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ καθηµερινὴ µαρτυρία καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας: «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν». Γιατὶ τώρα ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν (Α΄ Κορ.), αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιό της.
Χριστὸς Ἀνέστη
Κάποτε — ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια — ποὺ µοὔτυχε νὰ κάνω Ἀνάσταση σὲ κάποιο ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ρούµελης, ἕνας γέρος χωριάτης, ὑψώνοντας τὴ λαµπριάτικη λαµπάδα του, σὰ χαιρετισµό, πρὸς τ’ ἀναστάσιµα ἄστρα, µοῦ εἶπε σὰ νὰ µιλοῦσε µὲ τὸν ἑαυτό του :
Μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου
Στὰ τέσσαρα Εὐαγγέλια περιγράφεται ἡ διαδοχή τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Ἀνάσταση
Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ
Περί \'Αναστάσεως τῶν Νεκρῶν
Μιά µητέρα µὲ ρώτησε πρόσφατα: Ὑπάρχει ἀνάσταση τῶν νεκρῶν; Ὁ γιός της µαχόταν νότια τοῦ Μπίτολ καὶ σκοτώθηκε. Ἐκείνη περπατοῦσε στό πεδίο τῆς µάχης καὶ ξέθαβε τὸν ἕνα τάφο µετὰ τὸν ἄλλο,γιά νά βρεῖ τὸν γιό της. Οἱ νεκροὶ κείτονταν ἤδη πολὺ καιρὸ κάτω ἀπὸ τὸ χῶµα καὶ ἦταν ὅλοι ἴδιοι µεταξὺ τους καί ἴδιοι µὲ τὸ χῶµα. Ἡ µητέρα γνώρισε τὸν γιό της ἀπὸ ἕνα περιλαίµιο στό στῆθος. Δέν µποροῦσε πιὰ νά τὸν γνωρίσει ἀπὸ τὸ πρόσωπο. Ἀκόµα καὶ τὸ ροῦχο φαινόταν πιὸ ἀθάνατο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο πού τὸ φοροῦσε.
Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον
Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος· ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι.
Μετάφραση
Ὅταν, Χριστέ µας, κατέβηκες ἐκεῖ, ὅπου κυριαρχεῖ ὁ θάνατος, δηλαδὴ στὸν Ἅδη, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ ἀθάνατος καὶ αἰώνιος ζωή, τότε, µὲ τὴν ἀστραπὴ καὶ τὴν παρουσία τῆς θεότητός σου, ἐνίκησες καὶ ἐνέκρωσες τὸν ᾍδη· ὅταν δὲ µὲ τὰ χέρια σου ἀνέσυρες ἀπὸ τὰ τάρταρα τοῦ ᾍδου καὶ ὡδήγησες στὴν Ἀνάστασι αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι εἶχαν πεθάνει, τότε ὅλες οἱ ἀγγελικὲς Δυνάµεις ποὺ εὑρίσκονται στοὺς οὐρανοὺς ἔψαλλαν θριαµβευτικά· Σὺ ποὺ χορηγεῖς τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνιο ζωή, Χριστὲ καὶ Θεέ µας, ἂς εἶσαι δοξασµένος.
Τὰ δυὸ δένδρα
Ὁ ἄνθρωπος ἀπαρνήθηκε τὴ γνώση καὶ τὴν ἁπλὴ ζωή
