Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐννόημα
! Αὐτὸ ἦταν προεικόνιση τοῦ Δείπνου τοῦ Ἀρνίου, τοῦ μεγάλου συμποσίου τῆς αἰωνιότητας, ἐπειδὴ ὅλοι μας πλαστήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ σκοπὸ νὰ γίνουμε σύντροφοι Του στὴν αἰωνιότητα· καὶ σύντροφος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κόβει τὸ ψωμὶ μὲ μᾶς, ποὺ εἶναι καλεσμένος στὸ τραπέζι τοῦ οἰκοδεσπότη, ποὺ γίνεται ἴσος μ’ ἐκεῖνον χάρη στὸ νόμο ποὺ διέπει ἡ φιλοξενία καὶ ἡ ἀγάπη.
 
! Αὐτὸς ἦταν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος· ὁ Χριστὸς μοίρασε τὸν ἄρτο καὶ μοιράστηκε τὸ ποτήριο, ἔκανε τοὺς μαθητὲς Του συντρόφους Του καὶ, καθὼς ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος ἦταν ἀγαθὰ δικά Του, ἑνώθηκε μὲ τοὺς συντρόφους Του κατὰ τρόπο ἀνείπωτο γιὰ ν’ ἀποτελέσουν μαζὶ ἕνα σῶμα καὶ μιὰ ζωή.
 
! Αὐτὸ ποὺ ἔκανε στὸ Ὑπερῶο ἦταν εἰκόνα τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου Του. Ἡ κλάση τοῦ ἄρτου ἦταν ὁ τεμαχισμὸς τοῦ σωματὸς Του, ἡ συμμετοχὴ στὸ ποτήριο ἦταν ἀνάμνηση τοῦ αἵματος Του, καὶ ὅ,τι σημαίνει ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἦταν ὁ Κῆπος τῆς Γεσθημανῆ μὲ τὴν ἀγωνία καὶ τὸν τρόμο τοῦ ἐπερχόμενου θανάτου γιὰ Ἐκεῖνον ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος κι ὅμως διάλεξε νὰ μοιραστεῖ μαζί μας τὸ πεπρωμένο τῆς ἐγκατάλειψης, τῆς θνητότητας, καὶ τοῦ Γολγοθᾶ, τὴν ἀληθινὴ θυσία γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἄλλων, - καὶ κάτι περισσοτερο ἀπὸ αὐτὸ: τὸν θάνατο τοῦ δικοῦ τους θανάτου ἔτσι ποὺ νὰ μοιραστοῦν καὶ ν’ ἀποκτήσουν τὴ δική Του ζωή.
 
! Πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι αὐτὴ ἡ πράξη μᾶς κάνει ὅλους ἕνα, ἐπειδὴ ἐρχόμαστε σὲ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἐπίσης αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀλήθεια γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν θυσιαστικὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἀλήθεια μας. Πρέπει λοιπὸν νὰ ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος ἔζησε γιὰ τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ πεθάνουμε ὅπως Ἐκεῖνος πέθανε, γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄλλοι. Πρέπει νὰ μεταβοῦμε ἀπὸ τὴ ζωὴ σ’ ἔναν γενναιόδωρο θυσιαστικὸ θάνατο ὅπως ἔκανε ὁ Χριστός, καὶ αὐτὸ μᾶς βαραίνει μὲ μὶα βαριὰ, αύστηρή, καὶ δοξασμένη εὐθύνη.
 
! Δὲν μποροῦμε νὰ ἐρχόμαστε καθημερινὰ καὶ νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀφήσει νὰ μετέχουμε στὰ τελούμενα στὸ Ὑπερῶο ἄν δεχόμαστε νὰ εἴμαστε ἀπομονωμένοι, ξένοι σὲ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴ ζωή Του, τὴν ἐνσάρκωση Του, τὴ διδασκαλία Του, τὴν ἀποδοχὴ τοῦ θανάτου Του, τὸ ὅτι δέχτηκε νὰ πεθάνει γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς.
 
! Εἶναι ἡ ζωή μας μιὰ προσφορά; Εἴμαστε ὅπως οἱ Ἀπόστολοι γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησε ὁ Παῦλος στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, σὰν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐστάλησαν γιὰ νὰ φέρουν μαρτυρία ἀγάπης καὶ νὰ πληρώσουν τὸ τίμημα γι’ αὐτὸ, ἔτσι ποὺ ἡ ζωή νὰ γίνει δική τους, ν’ ἀνήκουν σ’ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται γύρω μας εἴτε μᾶς ἀγαποῦν, εἴτε μᾶς μισοῦν, καὶ ὁ θάνατος θὰ εἶναι δικὸς μας, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ, θυσιαστικὸς, ἱερός, μιὰ προσφορὰ ἀγάπης, ὄχι μόνο πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ σὲ κάθε πρόσωπο ποὺ τὴν χρειάζεται.
 
Περὶ Θείας Κοινωνίας καὶ ζωῆς
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))




Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ὑιοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Κάθε ἑβδομάδα ἀκοῦμε τὸν Κύριο νὰ λέει: «Ποιεῖτε τοῦτο εἰς τὴν Ἐμὴν ἀνάμνησιν», καὶ πάντα χρησιμοποιοῦμε αὐτὰ τὰ λόγια, στὴν τελετὴ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, στὴν κλάση τοῦ ἄρτου, στὴν κοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτήριου, στὸ ἅγιο δεῖπνο ποὺ ὁ Χριστὸς εἶχε μὲ τοὺς μαθητὲς Του.

Και δίκαια τὸ κάνουμε ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν προεικόνιση τοῦ Δείπνου τοῦ Ἀρνίου, τοῦ μεγάλου συμποσίου τῆς αἰωνιότητας, ἐπειδὴ ὅλοι μας πλαστήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ σκοπὸ νὰ γίνουμε σύντροφοι Του στὴν αἰωνιότητα· καὶ σύντροφος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κόβει τὸ ψωμὶ μὲ μᾶς, ποὺ εἶναι καλεσμένος στὸ τραπέζι τοῦ οἰκοδεσπότη, ποὺ γίνεται ἴσος μ’ ἐκεῖνον χάρη στὸ νόμο ποὺ διέπει ἡ φιλοξενία καὶ ἡ ἀγάπη.

Καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος· ὁ Χριστὸς μοίρασε τὸν ἄρτο καὶ μοιράστηκε τὸ ποτήριο, ἔκανε τοὺς μαθητὲς Του συντρόφους Του καὶ, καθὼς ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος ἦταν ἀγαθὰ δικά Του, ἑνώθηκε μὲ τοὺς συντρόφους Του κατὰ τρόπο ἀνείπωτο γιὰ ν’ ἀποτελέσουν μαζὶ ἕνα σῶμα καὶ μιὰ ζωή.

Ἀλλὰ τὰ λόγια ποὺ ὁ Κύριος εἶπε: «Ποιεῖτε τοῦτο εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν», δὲν ἰσχύουν μόνο γιὰ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, γιὰ τὴν ἁγία καὶ θεία Λειτουργία ποὺ τελοῦμε. Αὐτὸ ποὺ ἔκανε στὸ Ὑπερῶο ἦταν εἰκόνα τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου Του. Ἡ κλάση τοῦ ἄρτου ἦταν ὁ τεμαχισμὸς τοῦ σωματὸς Του, ἡ συμμετοχὴ στὸ ποτήριο ἦταν ἀνάμνηση τοῦ αἵματος Του, καὶ ὅ,τι σημαίνει ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἦταν ὁ Κῆπος τῆς Γεσθημανῆ μὲ τὴν ἀγωνία καὶ τὸν τρόμο τοῦ ἐπερχόμενου θανάτου γιὰ Ἐκεῖνον ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος κι ὅμως διάλεξε νὰ μοιραστεῖ μαζί μας τὸ πεπρωμένο τῆς ἐγκατάλειψης, τῆς θνητότητας, καὶ τοῦ Γολγοθᾶ, τὴν ἀληθινὴ θυσία γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἄλλων, - καὶ κάτι περισσοτερο ἀπὸ αὐτὸ: τὸν θάνατο τοῦ δικοῦ τους θανάτου ἔτσι ποὺ νὰ μοιραστοῦν καὶ ν’ ἀποκτήσουν τὴ δική Του ζωή.

Καὶ ἄν πρέπει νὰ πάρουμε στὰ σοβαρὰ αὐτὸ ποὺ κάνουμε ἐδῶ, κάθε ἑβδομάδα, σὲ κάθε γιορτὴ, τελώντας τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν κλάση τοῦ ἅρτου καὶ τὴν μετοχὴ μας στὸ κοινὸ ποτήριο, πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι αὐτὴ ἡ πράξη μᾶς κάνει ὅλους ἕνα, ἐπειδὴ ἐρχόμαστε σὲ κοινωνία μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἐπίσης αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀλήθεια γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν θυσιαστικὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἀλήθεια μας. Πρέπει λοιπὸν νὰ ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος ἔζησε γιὰ τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ πεθάνουμε ὅπως Ἐκεῖνος πέθανε, γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄλλοι. Πρέπει νὰ μεταβοῦμε ἀπὸ τὴ ζωὴ σ’ ἔναν γενναιόδωρο θυσιαστικὸ θάνατο ὅπως ἔκανε ὁ Χριστός, καὶ αὐτὸ μᾶς βαραίνει μὲ μὶα βαριὰ, αύστηρή, καὶ δοξασμένη εὐθύνη.

Ἄς ἀναλάβουμε αὐτὴ τὴν εὐθύνη τίμια, ἐπειδὴ διαφορετικὰ ἡ τέλεση τοῦ μυστηρίου θὰ εἶναι δίχως νόημα. Δὲν μποροῦμε νὰ ἐρχόμαστε καθημερινὰ καὶ νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀφήσει νὰ μετέχουμε στὰ τελούμενα στὸ Ὑπερῶο ἄν δεχόμαστε νὰ εἴμαστε ἀπομονωμένοι, ξένοι σὲ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴ ζωή Του, τὴν ἐνσάρκωση Του, τὴ διδασκαλία Του, τὴν ἀποδοχὴ τοῦ θανάτου Του, τὸ ὅτι δέχτηκε νὰ πεθάνει γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς.

Ἄς τὸ σκεφτοῦμε καὶ ἄς ἀναθεωρήσουμε τὴ σχέση μας μὲ τοὺς ἄλλους, τὴ συμπεριφορὰ μας πρὸς ἐκείνους ποὺ βρίσκονται γύρω μας. Ζοῦμε γιὰ τὸ καλὸ τους; Εἶναι ἡ ζωή μας μιὰ προσφορά; Εἴμαστε ὅπως οἱ Ἀπόστολοι γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησε ὁ Παῦλος στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, σὰν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐστάλησαν γιὰ νὰ φέρουν μαρτυρία ἀγάπης καὶ νὰ πληρώσουν τὸ τίμημα γι’ αὐτὸ, ἔτσι ποὺ ἡ ζωή νὰ γίνει δική τους, ν’ ἀνήκουν σ’ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται γύρω μας εἴτε μᾶς ἀγαποῦν, εἴτε μᾶς μισοῦν, καὶ ὁ θάνατος θὰ εἶναι δικὸς μας, ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ, θυσιαστικὸς, ἱερός, μιὰ προσφορὰ ἀγάπης, ὄχι μόνο πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ σὲ κάθε πρόσωπο ποὺ τὴν χρειάζεται. Ἀμήν.


Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: www.agiazoni.gr


Πρωτότυπο κείμενο


ON COMMUNION AND LIFE

August 1971


In the name of the Father, of the Son and of the Holy Ghost.

We hear week after week the Lord saying, ‘Do this in remembrance of Me’, and we always apply these words, and rightly so, to the celebration of the Last Supper, to the breaking of the bread, to the sharing of the cup, to the holy meal which Christ had with His disciples.

And we are right to do so because it was the prefiguration of the Banquet of the Lamb, of the great feast of eternity, because all of us we have been created by God in order to be His companions for eternity; and a companion is one who breaks the bread with us, who is received at the host's table, who is made an equal to his host by this law of hospitality and of love.

And the Last Supper was this; Christ broke the bread and shared the cup, He made His disciples unto His companions and, as this bread and wine were Him, He united His companions to Himself in an unspeakable way to be one body and one life.

But the words which Christ told, ‘Do this in remembrance of Me’ do not apply only to the last Supper, to the holy and divine Liturgy which we celebrate. What He was doing in the Upper Room was also an image of what His life and death were. The breaking of the bread was the breaking of His body, the sharing of the cup was the shading of His blood, and what was signified in the last Supper was the Garden of Gethsemane with the anguish and the horror of the coming death upon Him Who was free of evil and yet chose to share with us our destiny of dereliction and mortality, and of Calvary, the actual dying for the salvation of others, — more than this: the dying of their death so that they should share and possess His life.

And if we are to take in earnest what we do here, week after week, feast after feast, celebrating the Last Supper of the Lord, breaking the bread together and sharing the cup, we must remember that this act makes us one with each other, because we become so one with Christ, but also that all that is true of the life and the sacrificial death of Christ must become true for us and in us. We must so live as Christ lived for others, we must so die as Christ died, that others may live. We must so ascend from life into this sacrificial generous life-giving death as Christ did, and this lays upon us a heavy, a stern and glorious responsibility.

Let us take it earnestly, because otherwise our celebration is empty of meaning. We cannot come day after day and ask Christ to let us become partaker of what happens in the Upper Room if we accept to be estranged, to be alien to what it stood for His life, His incarnation, His teaching, His facing the coming death, His dying our death that we may live.

Let us think about it and reconsider all our relationships with others, rethink all our attitude to those who are around us. Do we live for their sake? Is our life an offering? Are we like the Apostles of whom Paul spoke in today's Epistle, like men sent in the last times to bring a witness of love and pay the cost for it, so that life should be theirs, should belong to those who surround us whether they love or hate us, and death should be ours, the death of Christ, sacrificial, holy, an offering of love, brought not only to God, but to each person who needs it. Amen.

 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης