Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Ἡ κουλτούρα τῆς ὑπογεννητικότητας
Συγγραφέας: Bunting Madeleine
Κατηγορία:Κοινωνικά Θέματα
Θέμα: Σύγχρονος τρόπος ζωῆς , Κατανάλωση, Ἀξίες, Μητρότητα, Πατρότητα, Στερεότυπα
Πηγή/Έκδοση:Ἐφημερίδα The Guardian
Χρ.Έκδοσης:2006
Ἐννόημα
! Ἡ μεροληψία ἐναντίον τῶν γεννήσεων − αὐτὸς ὁ «ἀντιγεννητισμός», ὅπως θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε − εἶναι ἐνσωματωμένη σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ καθορίζουν τὴν ταυτότητα καὶ τὶς προσδοκίες μας, τὶς ἀπόψεις μας γιὰ τὴν ἐπιτυχία καὶ τὴν καλὴ ζωή. Εἶναι πρόδηλη στὴν καταναλωτικὴ καὶ τὴν ἐργασιακὴ νοοτροπία μας. Τὸ πρόβλημα μὲ τὴ μητρότητα (καὶ σὲ μικρότερο βαθμὸ τὴν πατρότητα) εἶναι ὅτι τὴν πληρώνουμε μὲ τὴν ἀποτυχία − ἤ, τουλάχιστον, μὲ τὸν συμβιβασμό − στὸν ρόλο μας ὡς καταναλωτὲς καὶ ἐργαζόμενοι.
 
! Τὸ ἄγχος αὐτὸ δὲν προκαλεῖται μόνο ἀπὸ τὴν ἔγνοια γιὰ τὴ διαθεσιμότητα ὑποδομῶν φροντίδας, βρεφονηπιακῶν σταθμῶν κ.λπ. Ὑπάρχει ἐπειδὴ ἡ ἐγκυμοσύνη σαμποτάρει κάποια χαρακτηριστικὰ ποὺ ἀξιολογοῦνται πολὺ ὑψηλὰ στὴ σύγχρονη κοινωνία. Πρῶτα πρῶτα, τὴν ἀνεξαρτησία. Δεύτερον, ἔχει νὰ κάνει μὲ μιὰ μακροπρόθεσμη δέσμευση. Ἀκόμα, τὸ βρέφος ποὺ κυοφορεῖς σημαίνει τὸν περιορισμὸ τῶν ἐπιλογῶν σου. Μ’ ἄλλα λόγια, ὁ ἐαυτὸς ποὺ μᾶς ὤθησαν νὰ ἀναπτύξουμε στὴ διάρκεια τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τῶν πρώτων νεανικῶν μας χρόνων εἶναι ἀκατάλληλος γιὰ νὰ γίνει γονιός. Τί χρησιμότητα ἔχει αὐτὸς ὁ ἀνεξάρτητος, ἀδέσμευτος, ἀνέμελος ἐαυτός, ὅταν ἔχεις μπροστά σου πέντε χρόνια σκληροῦ συναισθηματικοῦ μόχθου γιὰ νὰ βοηθήσεις ἕνα παιδί.
 
! Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς ἀξίες ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ προωθεῖ ἡ καλλιέργειά μας. Οἱ μητέρες ἔχουν καταλήξει νὰ θεωροῦνται καταδικασμένες σὲ κοινωνικὴ ἀποτυχία μέσα σὲ μιὰ κουλτούρα ὅπου κυριαρχοῦν ὁ καταναλωτισμὸς καὶ ἡ ἐργασιομανία. Τὸ νὰ εἶσαι μητέρα δὲν προκαλεῖ θαυμασμὸ − μόνο τὸ νὰ εἶσαι λεπτὴ ἢ τὸ ἀφεντικὸ παρὰ τὸ ὅτι εἶσαι μητέρα. Ἡ μητρότητα ἔγινε ἕνα εἶδος μειονεκτήματος, ποὺ ὀφείλεις νὰ ξεπεράσεις.
 
! Τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε ἀκόμα τόσες γεννήσεις στὴ Βρετανία − καὶ σὲ ἄλλες χῶρες μὲ τὴν ἴδια νοοτροπία − εἶναι ἀπορίας ἄξιον. Ὁρισμένοι κυνικοὶ θὰ ἔλεγαν ὅτι εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς βιολογίας πάνω στὸν πολιτισμό − ἔχουμε προδιαγραφὲς νὰ ἀναπαραγόμαστε ἔτσι κι ἀλλιῶς. Προτιμῶ μιὰ πιὸ ρομαντικὴ ἰδέα: ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα εἶδος λαϊκῆς ἀνταρσίας, μέσῳ τῆς ὁποίας τὰ κυρίαρχα ἤθη ἑνὸς ἀνελέητου καταναλωτικοῦ καπιταλισμοῦ παρακάμπτονται ἀπὸ τὴν ἐνστικτώδη γνώση ἑκατομμυρίων γυναικῶν (καὶ ἀνδρῶν) γιὰ τὸ τί πραγματικὰ σημαίνει ἀγάπη καὶ πληρότητα − δέσμευση, ἀφοσίωση, κατάφαση στὴ ζωὴ καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ προνόμιο νὰ ἀνατρέφεις τὴν ἀθωότητα.
 
Ἡ κουλτούρα τῆς ὑπογεννητικότητας
Bunting Madeleine


Μιὰ ἔγκυος ἑπτὰ μηνῶν − φαινόταν ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς κοιλιᾶς της − βρισκόταν σ’ ἕνα δεῖπνο μὲ φίλους. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς τῆς εἶπε ὅτι ἦταν πολὺ τυχερὴ ποὺ περίμενε παιδί. Κι ἐκείνη τὸν εὐχαρίστησε, λέγοντάς του πὼς ἦταν ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ τῆς εἶχε πεῖ κάτι τέτοιο. Εἶναι ἕνα χαρακτηριστικὸ περιστατικό, γιατί δείχνει πόσο ἡ ἐγκυμοσύνη ἔχει πάψει νὰ εἶναι ἀφορμὴ συγχαρητηρίων. Ἔχουμε ἀντικαταστήσει τὴν παμπάλαια ἀνησυχία γιὰ τὴν ἀπειλὴ στὴ ζωὴ τῆς μητέρας, ποὺ ἀντιπροσώπευε ὁ τοκετός, μὲ ἕνα νέο − καὶ ἀρκετὰ ἰσχυρό − ἄγχος ὅσον ἀφορᾶ τὴ φροντίδα τοῦ παιδιοῦ, τὴ δουλειὰ ἢ τὶς ἄδειες.

Αὐτὸ τὸ ἄγχος βρίσκεται στὴ βάση τῆς ὑπογεννητικότητας, ὅπως διαπιστώνεται ἀπὸ τοὺς ἁρμόδιους φορεῖς − τὴν πτώση τοῦ ρυθμοῦ γεννήσεων κάτω ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τῆς διατήρησης τοῦ πληθυσμοῦ. Πῶς συμβαίνει σὲ κοινωνίες τόσο καλὰ ἐφοδιασμένες, ἀπὸ ὑλικὴ καὶ ἰατρικὴ ἄποψη, γιὰ νὰ διευκολύνουν τὴ γέννηση καὶ τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν νὰ εἴμαστε τόσο ἀπρόθυμοι νὰ χαροῦμε τὴ νέα ζωὴ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο;

Ἡ ἀπάντηση, θὰ ἔλεγα, εἶναι ὅτι ἡ κουλτούρα μας, ἡ νοοτροπία μας, ἔχει διαποτιστεῖ ἀπὸ μιὰ προκατάληψη ἐναντίον τῆς ἀπόκτησης παιδιῶν. Στὸ φαινόμενο αὐτὸ ὀφείλεται ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ προβλήματος τῆς ὑπογεννητικότητας. Ἡ μόνη παρηγοριὰ εἶναι οἱ θεαματικὲς καθημερινὲς πράξεις ἀνταρσίας, χάρη στὶς ὁποῖες χιλιάδες μωρὰ καταφέρνουν ἀκόμα νὰ γεννιοῦνται σὲ κοινωνίες ὅπως ἡ βρετανική.

Θὰ δοκιμάσω νὰ ἐξηγήσω: Ἡ μεροληψία ἐναντίον τῶν γεννήσεων − αὐτὸς ὁ «ἀντιγεννητισμός», ὅπως θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε − εἶναι ἐνσωματωμένη σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐπιρροὲς ποὺ καθορίζουν τὴν ταυτότητα καὶ τὶς προσδοκίες μας, τὶς ἀπόψεις μας γιὰ τὴν ἐπιτυχία καὶ τὴν καλὴ ζωή. Εἶναι πρόδηλη στὴν καταναλωτικὴ καὶ τὴν ἐργασιακὴ νοοτροπία μας. Τὸ πρόβλημα μὲ τὴ μητρότητα (καὶ σὲ μικρότερο βαθμὸ τὴν πατρότητα) εἶναι ὅτι τὴν πληρώνουμε μὲ τὴν ἀποτυχία − ἤ, τουλάχιστον, μὲ τὸν συμβιβασμό − στὸν ρόλο μας ὡς καταναλωτὲς καὶ ἐργαζόμενοι.

Εἶσαι, λοιπόν, καλὴ μητέρα σὲ ἀναλογία μὲ τὸ πόσο ἄχρηστη καταναλώτρια εἶσαι.

Ἀλλὰ ἂς γυρίσουμε στὸ σημεῖο ἀπ’ ὅπου ἄρχισα − τὴν ἀγωνία ποὺ προκαλεῖ ἡ ἐγκυμοσύνη ὅσον ἀφορᾶ τὴ φροντίδα τοῦ παιδιοῦ. Τὸ ἄγχος αὐτὸ δὲν προκαλεῖται μόνο ἀπὸ τὴν ἔγνοια γιὰ τὴ διαθεσιμότητα ὑποδομῶν φροντίδας, βρεφονηπιακῶν σταθμῶν κ.λπ. Ὑπάρχει ἐπειδὴ ἡ ἐγκυμοσύνη σαμποτάρει κάποια χαρακτηριστικὰ ποὺ ἀξιολογοῦνται πολὺ ὑψηλὰ στὴ σύγχρονη κοινωνία.

Πρῶτα πρῶτα, τὴν ἀνεξαρτησία. Δεύτερον, ἔχει νὰ κάνει μὲ μιὰ μακροπρόθεσμη δέσμευση. Ἀκόμα, τὸ βρέφος ποὺ κυοφορεῖς σημαίνει τὸν περιορισμὸ τῶν ἐπιλογῶν σου.

Μ’ ἄλλα λόγια, ὁ ἐαυτὸς ποὺ μᾶς ὤθησαν νὰ ἀναπτύξουμε στὴ διάρκεια τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τῶν πρώτων νεανικῶν μας χρόνων εἶναι ἀκατάλληλος γιὰ νὰ γίνει γονιός. Τί χρησιμότητα ἔχει αὐτὸς ὁ ἀνεξάρτητος, ἀδέσμευτος, ἀνέμελος ἐαυτός, ὅταν ἔχεις μπροστά σου πέντε χρόνια σκληροῦ συναισθηματικοῦ μόχθου γιὰ νὰ βοηθήσεις ἕνα παιδί.

Ἡ συζήτηση γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα, ἑπομένως, δὲν μπορεῖ νὰ περιορίζεται στὴ γονεϊκὴ ἄδεια καὶ στοὺς βρεφονηπιακοὺς σταθμούς. Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς ἀξίες ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ προωθεῖ ἡ καλλιέργειά μας. Οἱ μητέρες ἔχουν καταλήξει νὰ θεωροῦνται καταδικασμένες σὲ κοινωνικὴ ἀποτυχία μέσα σὲ μιὰ κουλτούρα ὅπου κυριαρχοῦν ὁ καταναλωτισμὸς καὶ ἡ ἐργασιομανία. Τὸ νὰ εἶσαι μητέρα δὲν προκαλεῖ θαυμασμὸ − μόνο τὸ νὰ εἶσαι λεπτὴ ἢ τὸ ἀφεντικὸ παρὰ τὸ ὅτι εἶσαι μητέρα. Ἡ μητρότητα ἔγινε ἕνα εἶδος μειονεκτήματος, ποὺ ὀφείλεις νὰ ξεπεράσεις.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε ἀκόμα τόσες γεννήσεις στὴ Βρετανία − καὶ σὲ ἄλλες χῶρες μὲ τὴν ἴδια νοοτροπία − εἶναι ἀπορίας ἄξιον. Ὁρισμένοι κυνικοὶ θὰ ἔλεγαν ὅτι εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς βιολογίας πάνω στὸν πολιτισμό − ἔχουμε προδιαγραφὲς νὰ ἀναπαραγόμαστε ἔτσι κι ἀλλιῶς. Προτιμῶ μιὰ πιὸ ρομαντικὴ ἰδέα: ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα εἶδος λαϊκῆς ἀνταρσίας, μέσῳ τῆς ὁποίας τὰ κυρίαρχα ἤθη ἑνὸς ἀνελέητου καταναλωτικοῦ καπιταλισμοῦ παρακάμπτονται ἀπὸ τὴν ἐνστικτώδη γνώση ἑκατομμυρίων γυναικῶν (καὶ ἀνδρῶν) γιὰ τὸ τί πραγματικὰ σημαίνει ἀγάπη καὶ πληρότητα − δέσμευση, ἀφοσίωση, κατάφαση στὴ ζωὴ καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ προνόμιο νὰ ἀνατρέφεις τὴν ἀθωότητα.


 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή
     

Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης