Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ οὐρανοῦ
Συγγραφέας: Καροῦζος Νίκος
Κατηγορία:Ποίηση
Θέμα: Πόνος, Ψυχή, Ψυχανάλυση, Οὐρανός
Πηγή/Έκδοση:Τὰ Ποιήματα, τόμος Α΄, ἐκδ. Ἴκαρος
Χρ.Έκδοσης:1993
Ἐννόημα
! Ὁ οὐρανὸς εἶναι στὸν βαθυκύανο χειμώνα./Τὸ φῶς φωνάζει μὲ τὸν κεραυνό./Νὰ μὲ σώσουν τὰ ὄνειρα ἢ νὰ μὲ συντρίψουν/- ἕνα τ᾿ ὀνομάζω.
 
Σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ οὐρανοῦ
Καροῦζος Νίκος





Οὐρανὲ ὁλόκληρε ἀνοίγει τὸ ἄνθος

τῆς φωνῆς μου ψηλὰ

ἔφυγαν ὅλα τὰ πουλιά μου τὸν χειμώνα

δὲν προσμένω σ᾿ αὐτοὺς τοὺς τόπους ἐλευθερώνω

ἀγγίζοντας ἔρημος τὸ γερασμένο τοῖχο τῆς βροχῆς

κι ὅπως ἔρχεται ἀπ᾿ τὴν αὔριο

μὲ τὸ φάσμα τοῦ τρόμου διασταυρώνομαι πάλι.

Λὲν εἶναι, πιὰ ἡ Ἄνοιξη

δὲν εἶναι καλοκαίρι μὰ ἐγὼ

ἂς ἀνοίξω τὸ βῆμα κ᾿ ἐδῶ λησμονημένος

νὰ δείξω τὴν αἰωνιότητα.

Ἔχω ἄλλωστε τὰ φτερὰ ταξιδεύω

πάνω ἀπ᾿ τὰ γλυκύτερα

βάσανα τοῦ καλοκαιριοῦ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ ἔαρος.



Ἀκούω τοὺς ἤχους τῶν τύμπανών σου Μελλοντικὲ

ὅμως λυτρώσου ἀπὸ μᾶς

πίσω δὲν πάει ὁ καιρὸς μονάχα σέβεται

τὸ κορμὶ μὲ τ᾿ ἄνθη του

ἰδοὺ λοιπὸν γιατὶ τὸ συντρίβει.

Λησμόνησέ μας.



Ἀκούω τὴ χαρά σου πολιτεία τοῦ θεοῦ ὑπάρχεις

ἀλήθεια καὶ δρόμος ἀργυρόχρωμα

κλαδιὰ κάτω ἀπ᾿ τὴ σελήνη

ἡ μυρωμένη ἡ πορτοκαλιὰ τὸ ρόδι

εὐτυχισμένο λάλημα τοῦ πετεινοῦ.



Ὅταν λαλεῖ ὁ πετεινὸς πῶς σχίζει τὴν καρδιά μου

τί ἐρημιὰ διαλαλεῖ στὸ σάπιο μεσημέρι.

Ἀπὸ χειμώνα σὲ αἰσθάνομαι πολιτεία τοῦ ἔρωτα

ὁ ἥλιος ἀνατέλλει καὶ τοὺς πεθαμένους ἴσκιους

ἕνα φῶς πανάρχαιο σάβανο τυλίγει δένοντας

σὲ λάμψεις τὴ μουσική μου.



Μεγάλη ἡ νύχτα κ᾿ ἡ ποίηση

τόσο χαμηλὴ γιὰ τοὺς ἀναγκασμένους.

Χιλιάδες πόλεμοι συμβαίνουν στὸ κορμί μου.

Ποῦ εἶναι τὰ χρόνια τῶν ὑακίνθων…

Ὁ ἥλιος σου μάτωνε τὰ γόνατα κ᾿ οἱ ἄνθρωποι

φαίνονταν εὐεξήγητοι

σὰν τὰ φυτὰ τὴ βροχὴ τὸν οὐρανό!

Καὶ τώρα νὰ ἡ μοίρα σου

στὴν πόλη μέσα τὴ φρικτὴ

μ᾿ ἐνάντιο σπίτι ἐναντίον ἄνεμο.



Ἔρημος τώρα ὁ βράχος τῆς ἀγάπης —

μὴ μὲ λησμονήσεις

πάνω του στὰ βραδινὰ πετρώματα

μὲ τὸ φεγγάρι καθαρὸ πουκάμισο.

Μὴ μὲ λησμονήσεις βαθύτατε ἀέρα.



Τὴ νύχτ᾿ ἀναστενάζουμε.

Γλυκύτατη σελήνη φωτίζει τὰ πεῦκα μου

ἔχει περάσει πιὰ τὸ μεσονύχτι

κ᾿ ἐγὼ στρέφομαι στὴν πικρὴ κλίνη

εἶμ᾿ ἕνας ἔρημος μὲ δάφνες ἕνας μοναχικὸς

ποὺ χάθηκε στοὺς κρυστάλλινους μακρινοὺς ἤχους.



Τῆς καρδιᾶς μου τὰ πικρὰ καὶ μαῦρα φύλλα

πνοὴ ποὺ νὰ ῾βγεῖ ἀπ᾿ τὸν εὐλογημένο ἐντός μου

δὲν τὰ κίνησε. Τώρα σὲ δίνες

ἔχω χαθεῖ κάποτε ὑπῆρξα.

ὁ ἄγγελος τῶν ὁρατῶν ὅπως ἀγάπησε βαθιά.



Σὲ ἀκούω Ἐκτυφλωτικέ -

πῶς ἔρχεται ἡ φωνή σου ἀπ᾿ τὸν ὕπαιθρο

ἦχοι μου ταπεινοὶ πλαγιαύλων

ὑπάρχω κι ἀκούω τὸ ἐλεγεῖο.



Ἐγὼ τότε τραγουδοῦσα:

Ἔρωτα μὲ κατοίκησες πολὺ

φύγε ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι.

Δὲν ἔχει οὔτ᾿ ἕνα παράθυρο νὰ βγεῖ.

στὰ δέντρα ἡ ἐρημιά μου

σκόνες μονάχα καὶ σύνεργα τῆς ψυχῆς.

Οἱ ἅγιες εἰκόνες δὲν ὑπάρχουν

ἔρωτα μὴ σημαίνεις-πιά.

Πρέπει ν᾿ ἀρχίσω ἀπ᾿ τὴ λησμονιά.

Μὴ δείχνεις - εἶμαι ὁ ἀνώφελος τὸ ξέρω

σῶμα γιὰ θάνατο καὶ θάνατο

ποὺ ἐλπίζει σ᾿ ἕνα φύλλο δέντρου.

Ἡ φωνή μου λυγίζει.

Ἀλλὰ δὲν παραδίδομαι ἀντίκρυ

σ᾿ αὐτὴ τὴ δύση τρομαγμένος

ἐγὼ μὲ ὅλο τὸ αἷμα μου

ἔτσι ὅπως πόνεσα στοὺς δρόμους ἀτελείωτα

μὲ τόσο σπαραγμὸ στὰ σύνορά μου.



Ὁ οὐρανὸς εἶναι στὸν βαθυκύανο χειμώνα.

Τὸ φῶς φωνάζει μὲ τὸν κεραυνό.

Νὰ μὲ σώσουν τὰ ὄνειρα ἢ νὰ μὲ συντρίψουν

- ἕνα τ᾿ ὀνομάζω.





Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή


Πῶς ἰσορροποῦμε;

(Ἁπλοποιημένη μορφὴ κειμένου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ τῶν βασικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ καλύτερος καθρέφτης, ὁ καθρέφτης τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔρχονται τὰ προβλήματα, τὰ ψυχικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ, ἐκεῖ ρίχνουμε τὴν ματιά μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μας· τὶ μᾶς φταίει.)

Ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης