Παλαιά Διαθήκη Καινή Διαθήκη
ΓΕΝΕΣΙΣ
ΕΞΟΔΟΣ
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ
ΑΡΙΘΜΟΙ
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ
ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ
ΚΡΙΤΑΙ
ΡΟΥΘ
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄
ΕΣΔΡΑΣ Α΄
ΕΣΔΡΑΣ Β΄
ΝΕΕΜΙΑΣ
ΤΩΒΙΤ
ΙΟΥΔΙΘ
ΕΣΘΗΡ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β΄
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Γ΄
ΨΑΛΜΟΙ
ΙΩΒ
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ
ΩΣΗΕ
ΑΜΩΣ
ΜΙΧΑΙΑΣ
ΙΩΗΛ
ΟΒΔΙΟΥ
ΙΩΝΑΣ
ΝΑΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΣΟΦΟΝΙΑΣ
ΑΓΓΑΙΟΣ
ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΜΑΛΑΧΙΑΣ
ΗΣΑΪΑΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΒΑΡΟΥΧ
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΕΡΕΜΙΟΥ
ΙΕΖΕΚΙΗΛ
ΔΑΝΙΗΛ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Δ΄
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ
ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ
ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ
ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ
Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Τίτλος:Χαρὰ γιὰ τὴ διάβαση. Μιὰ μέρα θ’ ἀπογειωθοῦμε…
Συγγραφέας: Δανιήλ Ἀεράκης (Ἀρχιμανδρίτης)
Κατηγορία:Λειτουργικό Ἔτος
Θέμα: Ἐκκλησιαστικό ἦθος, Ἀνάσταση, Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν
Πηγή/Έκδοση:Πάσχα Κυρίου
Χρ.Έκδοσης:
Ἐννόημα
! Ἡ Ἀνάσταση εἶναι «ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων». Καὶ οἱ πλέον ἀδιάφοροι τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, θυμοῦνται, ὅτι εἶναι χριστιανοί. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία. Μέσα στὴν ταραγμένη θάλασσα τοῦ κόσμου στέκει βράχος ἀμετακίνητος. Ἡ Ἀνάσταση δείχνει τὴ δύναμι τοῦ Ἰησοῦ. Μὲ τὴν Ἀνάσταση νίκησε τὸ μεγαλύτερο τρομοκράτη, τὸ θάνατο.
 
! Τὸ λιοντάρι ὅταν κοιμᾶται, μπορεῖ νὰ τὸ φυλᾶνε. Ἀλλὰ σὰν ξυπνήσει, οἱ φύλακες ἀπ’ τὸ φόβο ἀποχωροῦν. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ «λέων ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα», ἀφοῦ ξάπλωσε κοιμήθηκε σὰν λιοντάρι». Τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως τὸ θεανδρικὸ λιοντάρι, ποὺ λέγεται Ἰησοῦς Χριστός, ξυπνάει. Ἀνασταίνεται. Καὶ oἱ ἐχθροί Του «ἀπὸ τοῦ φόβου ἀπενεκρώθησαν».
 
! Ἂν δὲν πνιγόμαστε στὸ πέλαγος τῆς ἀπελπισίας, εἶναι διότι ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἄνοιξε τὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό. Ἂν μὲ τὰ σύγχρονα μέσα γινόμαστε ἀεροπόροι, μὲ τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως γινόμαστε οὐρανοπόροι. «Ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν ἡμᾶς διεβίβασεν». Ἂς κυνηγᾶ ὁ νοητὸς Φαραώ, ὁ Διάβολος. Ἂς μᾶς κυνηγοῦν οἱ περιπέτειες τῆς ζωῆς καὶ τὰ βάσανα, Μιὰ μέρα θὰ ξεφύγουμε. Θ’ ἀπογειωθοῦμε γιὰ τὸν οὐρανό.
 
Χαρὰ γιὰ τὴ διάβαση. Μιὰ μέρα θ’ ἀπογειωθοῦμε…
Δανιήλ Ἀεράκης (Ἀρχιμανδρίτης)



Ἡ Ἀνάσταση εἶναι «ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων». Καὶ οἱ πλέον ἀδιάφοροι τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, θυμοῦνται, ὅτι εἶναι χριστιανοί. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία. Μέσα στὴν ταραγμένη θάλασσα τοῦ κόσμου στέκει βράχος ἀμετακίνητος. Ἡ Ἀνάσταση δείχνει τὴ δύναμι τοῦ Ἰησοῦ. Μὲ τὴν Ἀνάσταση νίκησε τὸ μεγαλύτερο τρομοκράτη, τὸ θάνατο.

Ὁ θάνατος φάνηκε πὼς κέρδισε καὶ τὸν Ἰησοῦ. Ἀλλ’ ἀπατήθηκε. Ὁ Ἰησοῦς, πεθαίνοντας, πῆγε στὸ ἄντρο τοῦ Ἅδη, κρατώντας τὴν «ἀτομικὴ» βόμβα, ποὺ ὀνομάζεται Θεότητα. Καὶ μ’ αὐτὴ τίναξε τὸ κράτος τοῦ θανάτου. «Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν Ἅδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος» (ἀπολυτίκιο ἤχου β’).

Τὸ λιοντάρι ὅταν κοιμᾶται, μπορεῖ νὰ τὸ φυλᾶνε. Ἀλλὰ σὰν ξυπνήσει, οἱ φύλακες ἀπ’ τὸ φόβο ἀποχωροῦν. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ «λέων ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα», ἀφοῦ ξάπλωσε κοιμήθηκε σὰν λιοντάρι». Τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως τὸ θεανδρικὸ λιοντάρι, ποὺ λέγεται Ἰησοῦς Χριστός, ξυπνάει. Ἀνασταίνεται. Καὶ oἱ ἐχθροί Του «ἀπὸ τοῦ φόβου ἀπενεκρώθησαν».

Ὁ ἥλιος εἶναι ἰσχυρότερος ἀπ’ τὰ ἄλλα ἄστρα. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερος ἀπὸ ὅλα τὰ ἀστέρια τοῦ κόσμου, πολιτικά, στρατιωτικά, καλλιτεχνικά, ἐπιστημονικά, ἀθλητικά. Ὅλοι πεθαίνουν, δύουν καὶ ἐξαφανίζονται. Ἕνα ἄστρο δὲν θὰ δύση ποτέ. Θὰ μεσουρανεῖ στὴν ἐπικαιρότητα τῶν αἰώνων, στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Εἶναι ὁ ἥλιος, ποὺ λέγεται Χριστός. Ὁ ἥλιος φαίνεται ὅτι χάνεται κατὰ τὴ δύση του. Στὴν πραγματικότητα πηγαίνει νὰ φωτίσει τὸ ἄλλο ἡμισφαίριο τῆς γῆς. Καὶ τὸ πρωὶ ἀνατέλλει ξανά. Καὶ ὁ ἥλιος Χριστὸς τὴ νύχτα τῆς Μεγ. Παρασκευῆς ἔδυσε, ἀλλὰ δὲν χάθηκε. Πῆγε καὶ φώτισε τὸ ἄλλο ἡμισφαίριο τοῦ κόσμου, τὸ σκοτεινὸ Ἅδη. Τὴ νύχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου ἑτοιμάζονται οἱ πιστοὶ νὰ ὑποδεχτοῦν τὴν ἀνατολή Του. Μὲ τὴν Ἀνάσταση λαμπρότερος γίνεται ὁ ἥλιος Χριστός. «Καὶ Χριστὸν ὀψόμεθα δικαιοσύνης ἥλιον, πᾶσι ζωὴν ἀνατέλλοντα» (Ὠδὴ ε΄ ἀναστάσιμου κανόνα).

Πάσχα = Διάβαση Ὁ Χριστὸς περνάει ἀπ’ τὴ δύση στὴν ἀνατολή. Κι ἐμεῖς, μαζί Του περνᾶμε ἀπ’ τὴ λύπη στὴ χαρά. Ἀπ’ τὴ μάχη στὴ νίκη. Νικητήρια γιορτάζουμε. «Σήμερον ἡμῶν τὰ λαμπρὰ νικητήρια γέγονεν» (Χρυσόστομος). Αὐτὸ τὸ πέρασμα ὀνομάζεται Πάσχα. Ἡ λέξις «Πάσχα», ἑβραϊκή, σημαίνει διάβαση. Γιόρταζαν οἱ Ἑβραῖοι τὸ δικό τους Πάσχα, ποὺ ἦταν συμβολικὸ καὶ προτυπωτικό τοῦ δικοῦ μας Πάσχα. Γιόρταζαν τὸ Πάσχα γιὰ τὶς δύο θαυμαστὲς διαβάσεις, ποὺ τοὺς ἔκανε ὁ Θεός.

Ἡ μία διάβαση: Ἄγγελος Κυρίου κατέβηκε ὅταν ἦσαν αἰχμάλωτοι στὴν Αἴγυπτο οἱ Ἑβραῖοι. Σκοπός του νὰ μπεῖ σὲ κάθε σπίτι αἰγυπτιακό, νὰ τιμωρήσει τοὺς τυράννους τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ πῶς θὰ καταλάβαινε, ποιὰ σπίτια ἦσαν τῶν Ἑβραίων, γιὰ νὰ τὰ προσπεράσει; Ὑπῆρχε ἕνα κόκκινο σημάδι στὴν ἐξώπορτα κάθε ἑβραϊκοῦ σπιτιοῦ. Ἦταν τὸ αἷμα ἀπ’ τὸν ἀμνὸ ποὺ εἶχαν σφάξει (κεφάλαιο ιβ’ Ἐξόδου). Κάποιο κόκκινο σημάδι σώζει καὶ τὸ νέο Ἰσραήλ, τοὺς πιστοὺς χριστιανούς. Εἶναι τὸ Αἷμα τὸ λυτρωτικό τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ θάνατος θερίζει μικροὺς καὶ μεγάλους. Ἕνας δὲν φοβᾶται τὸ θάνατο, ὁ χριστιανός, ποὺ ἔχει στὴ καρδιὰ του τὸ σημάδι τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Πιστεύει στὸ Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πιστεύει στὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι διάβαση ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή. «Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν ἡμᾶς διεβίβασεν» (α’ ὠδὴ κανόνα τοῦ Πάσχα).

Ἡ ἄλλη διάβαση: Οἱ Ἰσραηλίτες βάδιζαν πρὸς τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Κυνηγημένοι ἀπ’ τὸ Φαραώ, βρέθηκαν μπροστὰ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Ἐμπόδιο μεγάλο. Πῶς θὰ τὴν διαβοῦν; Τὸ θαῦμα ἔγινε. Τὸ ἀδιάβατο τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ διάβαση τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἀδιέξοδο τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ διέξοδος τοῦ Θεοῦ. Ἀνοίγει δρόμους ὁ Θεὸς ἐκεῖ ποὺ καμία ἀνθρώπινη τεχνικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀνοίξει. Ἄνοιξε δρόμο μέσα στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Καὶ διάβηκε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἄνοιξε δρόμο νὰ διαβοῦμε ἀπὸ τὴ θάλασσα τῆς παρούσας ζωῆς, χωρὶς νὰ καταποντιστοῦμε.

Ἂν δὲν πνιγόμαστε στὸ πέλαγος τῆς ἀπελπισίας, εἶναι διότι ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἄνοιξε τὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό. Ἂν μὲ τὰ σύγχρονα μέσα γινόμαστε ἀεροπόροι, μὲ τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως γινόμαστε οὐρανοπόροι. «Ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν ἡμᾶς διεβίβασεν». Ἂς κυνηγᾶ ὁ νοητὸς Φαραώ, ὁ Διάβολος. Ἂς μᾶς κυνηγοῦν οἱ περιπέτειες τῆς ζωῆς καὶ τὰ βάσανα, Μιὰ μέρα θὰ ξεφύγουμε. Θ’ ἀπογειωθοῦμε γιὰ τὸν οὐρανό.



 
Bookmark and Share
Συναφείς παραπομπές από την Αγία Γραφή



Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καὶ τὸ σύγχρονο μάνατζμεντ


.....Μία ἄλλη χρονιὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐργάτες καθαριότητας ἀρρώστησε... ὁ Νεκτάριος ἄρχισε νὰ καθαρίζει ὁ ἴδιος στὴ θέση του, φοβούμενος ὅτι θὰ ἀπολυθεῖ ὁ ἄρρωστος ἄνθρωπος. Καὶ αὐτὸ συζητήθηκε πολὺ ἀνάμεσα στοὺς μαθητές... ὅλοι ἔτρεμαν πλέον μήπως καὶ τὸν στεναχωρέσουν, μήπως καὶ τοῦ προσθέσουν καὶ ἄλλο βάρος....