Ὁλόκληρη ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν βασίζεται σ’ ἕνα γεγονός: στήν Ἀναστάση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Κι ὅλη ἡ ἀνθρώπινη χαρὰ στηρίζεται σ’ ἕνα γεγονὸς, στήν «ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως». Καί πῶς µπορεῖ νά εἶναι ἀλλιῶς, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισµοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἱστορία ἑνὸς καὶ µοναδικοῦ Θαύµατος, τοῦ θαύµατος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γεγονός πού ὅλες οἱ καρδιές πού ἀγαποῦν τὸ Χριστὸ τὸ ζοῦν ἀχώριστα ἀπὸ Ἐκεῖνον, κάθε µέρα, κάθε ὥρα, κάθε στιγµὴ καὶ περισσότερο, µέχρι τὴν ἔνδοξο Παρουσία Του καὶ πάλι. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἐλπίδα εἶναι µάταιο νά πιστεύει κανεὶς σ’ Αὐτόν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδεολόγηµα οὔτε φιλοσοφία. Εἶναι νίκη τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ καθηµερινὴ µαρτυρία καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας: «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν». Γιατὶ τώρα ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν (Α΄ Κορ.), αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιό της.

Κάποτε — ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια — ποὺ µοὔτυχε νὰ κάνω Ἀνάσταση σὲ κάποιο ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ρούµελης, ἕνας γέρος χωριάτης, ὑψώνοντας τὴ λαµπριάτικη λαµπάδα του, σὰ χαιρετισµό, πρὸς τ’ ἀναστάσιµα ἄστρα, µοῦ εἶπε σὰ νὰ µιλοῦσε µὲ τὸν ἑαυτό του :

Στὰ τέσσαρα Εὐαγγέλια περιγράφεται ἡ διαδοχή τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Μιὰ ξεχωριστὴ σωματικὴ αἴσθηση, ἐν Καβάλᾳ προσφάτως, μ΄ἔκαμε νὰ καταλάβω ὅτι ἀγαπῶ τὴν Ἐκκλησία· τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Χριστὸς ἀνέστη!
Χριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι, καὶ κόρες,
ὅλοι, µικροί, µεγάλοι, ἑτοιµαστῆτε·
µέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες
µὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συµµαζωχτῆτε·
ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες
ὀµπροστὰ στοὺς ἁγίους, καὶ φιληθῆτε·
φιληθῆτε γλυκὰ χείλη µὲ χείλη,
πέστε· Χριστὸς ἀνέστη, ἐχθροὶ καὶ φίλοι.
 

• Ἡ ὥρα τῆς σταύρωσης τοῦ Κυρίου. Ἡ φανέρωση τοῦ κακοῦ καί ἡ καταστροφή του. Ἡ εἰκόνα τοῦ Κυρίου νεκροῦ. Ἡ φαινοµενική νίκη τοῦ κακοῦ στόν κόσµο. Μετά ἡ σιγή τοῦ Μ. Σαββάτου. Ἡ λειτουργία τῆς πίστης. Ἡ προσµονή τῆς ἔκρηξης τῆς χαρᾶς. Ἡ σιγουριά στό φῶς, ἀκόµα καί κεῖ πού τά πάντα φαίνονται χαµένα. Πῶς µπορεῖ νά κυριαρχεῖ ἡ κατάθλιψη σ’ ἕναν κόσµο πού τό φῶς εἶναι ὁ παντοτινός νικητής; Πίστη χρειαζόµαστε. Πίστη στήν παρουσία καί τή δύναµη τῆς ἀνάστασης.

Καλὰ τὸ ἔλεγεν ὁ μπάρμπα-Μηλιός, ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἐκινδύνευον νὰ μείνουν οἱ ἄνθρωποι οἱ χριστιανοί, οἱ ξωμερίτες, τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλειτούργητοι. Καὶ οὐδέποτε πρόρρησις ἔφθασε τόσον ἐγγὺς νὰ πληρωθεῖ, ὅσον αὐτή· διότι δὶς ἐκινδύνευσε νὰ ἐπαληθεύσῃ ἀλλ᾿ εὐτυχῶς ὁ Θεὸς ἔδωκε καλὴν φώτισιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους καὶ οἱ πτωχοὶ χωρικοί, οἱ γεωργοποιμένες τοῦ μέρους ἐκείνου, ἠξιώθησαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀκούσωσι τὸν καλὸν λόγον, καὶ νὰ φάγωσι καὶ αὐτοὶ τὸ κόκκινο αὐγό.