Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στο Σταυρὸ δέν εἶναι µιά ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως µετὰ τὴν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στο Σταυρὸ εἶναι µιά νίκη. Νίκη τίνος πράγµατος; Μόνο µία ἀπαντήση µπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώµενης ἀγάπης. «Κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη...ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην» (Ἆσµα Ἀσµ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρὸς µᾶς δείχνει µιάν ἀγάπη πού εἶναι δυνατὴ σὰν τὸ θάνατο, µιάν ἀγάπη ἀκόµη πιὸ δυνατή.

Ὁλόκληρη ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν βασίζεται σ’ ἕνα γεγονός: στήν Ἀναστάση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Κι ὅλη ἡ ἀνθρώπινη χαρὰ στηρίζεται σ’ ἕνα γεγονὸς, στήν «ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως». Καί πῶς µπορεῖ νά εἶναι ἀλλιῶς, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισµοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἱστορία ἑνὸς καὶ µοναδικοῦ Θαύµατος, τοῦ θαύµατος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γεγονός πού ὅλες οἱ καρδιές πού ἀγαποῦν τὸ Χριστὸ τὸ ζοῦν ἀχώριστα ἀπὸ Ἐκεῖνον, κάθε µέρα, κάθε ὥρα, κάθε στιγµὴ καὶ περισσότερο, µέχρι τὴν ἔνδοξο Παρουσία Του καὶ πάλι. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἐλπίδα εἶναι µάταιο νά πιστεύει κανεὶς σ’ Αὐτόν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδεολόγηµα οὔτε φιλοσοφία. Εἶναι νίκη τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ καθηµερινὴ µαρτυρία καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας: «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν». Γιατὶ τώρα ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν (Α΄ Κορ.), αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιό της.

Κάποτε — ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια — ποὺ µοὔτυχε νὰ κάνω Ἀνάσταση σὲ κάποιο ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ρούµελης, ἕνας γέρος χωριάτης, ὑψώνοντας τὴ λαµπριάτικη λαµπάδα του, σὰ χαιρετισµό, πρὸς τ’ ἀναστάσιµα ἄστρα, µοῦ εἶπε σὰ νὰ µιλοῦσε µὲ τὸν ἑαυτό του :

Στὰ τέσσαρα Εὐαγγέλια περιγράφεται ἡ διαδοχή τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Μιά µητέρα µὲ ρώτησε πρόσφατα: Ὑπάρχει ἀνάσταση τῶν νεκρῶν; Ὁ γιός της µαχόταν νότια τοῦ Μπίτολ καὶ σκοτώθηκε. Ἐκείνη περπατοῦσε στό πεδίο τῆς µάχης καὶ ξέθαβε τὸν ἕνα τάφο µετὰ τὸν ἄλλο,γιά νά βρεῖ τὸν γιό της. Οἱ νεκροὶ κείτονταν ἤδη πολὺ καιρὸ κάτω ἀπὸ τὸ χῶµα καὶ ἦταν ὅλοι ἴδιοι µεταξὺ τους καί ἴδιοι µὲ τὸ χῶµα. Ἡ µητέρα γνώρισε τὸν γιό της ἀπὸ ἕνα περιλαίµιο στό στῆθος. Δέν µποροῦσε πιὰ νά τὸν γνωρίσει ἀπὸ τὸ πρόσωπο. Ἀκόµα καὶ τὸ ροῦχο φαινόταν πιὸ ἀθάνατο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο πού τὸ φοροῦσε.

Μιὰ ξεχωριστὴ σωματικὴ αἴσθηση, ἐν Καβάλᾳ προσφάτως, μ΄ἔκαμε νὰ καταλάβω ὅτι ἀγαπῶ τὴν Ἐκκλησία· τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Χριστὸς ἀνέστη!
Χριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι, καὶ κόρες,
ὅλοι, µικροί, µεγάλοι, ἑτοιµαστῆτε·
µέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες
µὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συµµαζωχτῆτε·
ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες
ὀµπροστὰ στοὺς ἁγίους, καὶ φιληθῆτε·
φιληθῆτε γλυκὰ χείλη µὲ χείλη,
πέστε· Χριστὸς ἀνέστη, ἐχθροὶ καὶ φίλοι.