Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στο Σταυρὸ δέν εἶναι µιά ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως µετὰ τὴν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στο Σταυρὸ εἶναι µιά νίκη. Νίκη τίνος πράγµατος; Μόνο µία ἀπαντήση µπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώµενης ἀγάπης. «Κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη...ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην» (Ἆσµα Ἀσµ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρὸς µᾶς δείχνει µιάν ἀγάπη πού εἶναι δυνατὴ σὰν τὸ θάνατο, µιάν ἀγάπη ἀκόµη πιὸ δυνατή.

Ὁλόκληρη ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν βασίζεται σ’ ἕνα γεγονός: στήν Ἀναστάση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Κι ὅλη ἡ ἀνθρώπινη χαρὰ στηρίζεται σ’ ἕνα γεγονὸς, στήν «ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως». Καί πῶς µπορεῖ νά εἶναι ἀλλιῶς, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισµοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἱστορία ἑνὸς καὶ µοναδικοῦ Θαύµατος, τοῦ θαύµατος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, γεγονός πού ὅλες οἱ καρδιές πού ἀγαποῦν τὸ Χριστὸ τὸ ζοῦν ἀχώριστα ἀπὸ Ἐκεῖνον, κάθε µέρα, κάθε ὥρα, κάθε στιγµὴ καὶ περισσότερο, µέχρι τὴν ἔνδοξο Παρουσία Του καὶ πάλι. Χωρὶς αὐτὴ τὴν ἐλπίδα εἶναι µάταιο νά πιστεύει κανεὶς σ’ Αὐτόν. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδεολόγηµα οὔτε φιλοσοφία. Εἶναι νίκη τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ καθηµερινὴ µαρτυρία καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας: «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν». Γιατὶ τώρα ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν (Α΄ Κορ.), αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιό της.

Κάποτε — ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια — ποὺ µοὔτυχε νὰ κάνω Ἀνάσταση σὲ κάποιο ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ρούµελης, ἕνας γέρος χωριάτης, ὑψώνοντας τὴ λαµπριάτικη λαµπάδα του, σὰ χαιρετισµό, πρὸς τ’ ἀναστάσιµα ἄστρα, µοῦ εἶπε σὰ νὰ µιλοῦσε µὲ τὸν ἑαυτό του :

Στὰ τέσσαρα Εὐαγγέλια περιγράφεται ἡ διαδοχή τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Λένε, ὅτι ὁ βασιλιὰς τῆς Γαλλίας Κάρολος Θ΄ (1560-1574) εἶχε ἕνα γελωτοποιό, ποὺ κάθε ἡµέρα ἔλεγε καὶ ἔκανε τόσα «χαζά» ἀστεῖα, ὥστε ὁ βασιλιὰς καὶ οἱ αὐλικοὶ του ξεκαρδίζονταν στά γέλια διασκεδάζοντας µὲ τὴν «χαζοµάρα» του, χωρὶς νά σκέπτονται, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος πού ξέρει καὶ κάνει κάθε ἡµέρα καινούργια «χαζά» ἀστεῖα, δέν µπορεῖ νά εἶναι τόσο χαζός, ὅσο φαίνεται. Ἐνθουσιασµένος λοιπὸν ἀπὸ τὰ «χαζά» του ἀστεῖα ὁ βασιλιάς τοῦ ἀπένειµε τίτλο εὐγενείας! Τὸν ὀνόµασε «πρύτανη τῶν ἠλιθίων».